rudy blog

Zaliczone

2011-06-30T15:40:00.003+02:00

wszystko poszło jak najlepiej mogło.

Dzięki za kciuki i goodlaki - zadziałało. :)
Poproszę jeszcze raz to samo za tydzień w piątek.

De usu modi ovili images

2011-06-25T11:14:00.003+02:00

processing... [trzymać kciuki]

Laurka od Zuzy

2011-02-08T22:16:00.002+01:00

"Wujek, to jest dla Ciebie samochód"

"A to są chmury z okularami, deszcz kwiatów i tęcza"

>|< >|< >|< >|< >|<

2010-12-21T15:19:00.005+01:00

orzeł czy reszka? kawa czy herbata? mars, 3bit czy kitkat?

2010-05-23T00:20:00.004+02:00

Popchnięty przez niedawne zdarzenie, napisałem dziś wieczorem skrypt w Pythonie służący do podejmowania decyzji oraz mieszania zbioru elementów (tryb: shuffle). Pisany był z myślą o użyciu w konsoli.
Skrypt do ściągnięcia: decide.py
Instalacja opisana niżej.

Przykłady wykorzystania:

Jeżeli nie wiesz czy 'tak' czy 'nie', wystarczy odpalić:
$ decide
a program zwróci 'yes' albo 'no'.
Jak nie masz pod ręką kości do gry, to:
$ decide 6
zwróci liczbę od 1 do 6, a jeżeli grasz w Monopol i potrzebujesz dwóch kości:
$ decide -c 2 6
Do wybrania jednego batona spośród Marsa, 3Bita i Twixa wystarczy:
$ decide Mars 3Bit Twix
W przypadku gdy chcesz ustalić kolejność jedzenia obiadu, pomocnym jest tryb shuffle:
$ decide -s ziemniaki groszek marchewka mięso
Istnieje też możliwość pobierania elementów z pliku. Powiedzmy, że w pliku 'pozycje.txt' trzymam listę pozycji seksualnych - żeby którąś wybrać wystarczy:
$ decide -i pozycje.txt
Można to rozwinąć i napisać w bashu krótki skrypt:

while [ 1 ]; do
  aplay gong.wav
  say `decide -i pozycje.txt`
  sleep 180
done

Jeżeli 'say' to syntezator czytający podany tekst, a 'gong.wav' to odgłos podobny do tego, to owy skrypt powoduje, że co 3 minuty będzie rozbrzmiewał gong, po czym syntezator przeczyta losową pozycję z pliku 'pozycje.txt'.

Program potrafi dużo więcej - lista zastosowań jest za dużo na tego bloga!
Praktycznie wszystkie opcje, są opisane po podaniu argumentu --help, a dodatkowe opcje dotyczące generatora liczb losowanych są wyświetlone pod --help-random.

Instalacja polega na dodaniu praw wykonania i ewentualnie wrzuceniu gdzieś na ścieżkę linków symbolicznych do 'decide.py'; Np:


$ chmod +x decide.py
$ ln -s /path/to/decide.py ~/bin/decide ~/bin/shuffle

Nie mam jeszcze do tego bug trackera, przed chwilą to skrobnąłem. Wszelkie problemy/sugestie proszę zostawiać w komentarzach.

wczoraj, wczoraj

2010-04-24T14:54:00.004+02:00

jedź, jedź... STÓJ, STÓJ!!!

nie ma, nie ma :(

o jest, jest, jednak jest! :)

happy, happy, kiss, kiss, proszę, proszę

sit, sit, talk, talk, Nom Nom Nom

SNN

2010-02-01T20:33:00.002+01:00

W ostatnim semestrze uczestniczyłem w kilku fajnych wykładach. W szczególności we wtorki miałem zabawy z symulowaniem neuronów (Teaching/Lectures > Mathematical Foundations of Neuroscience). Jako zaliczenie napisałem małą symulację w oparciu o "prosty model Izhikevicha". Dążyłem do symulacji STDP, ale zabrakło czasu. Na pewno do tego wrócę, bo temat jest niesamowicie ciekawy i generuje dużo pomysłów. Jako produkt uboczny powstał filmik prezentujący siedem sekund z życia ćwierć miliona neuronów i pięciu milionów synaps. Symulacja jest niewielka i daleka od rzeczywistości, ale po prostu przyjemnie się na to patrzy - szczególnie jak się już rozgrzeje po kilku sekundach.

Na początku symulacji przez kilka momentów poraziłem neurony u podstawy. Potem już fale napędzają się same - w tym konkretnym przypadku nie dodawałem żadnych ekstra szumów. Połączenia między neuronami są w większości bardzo krótkie i jest ich trochę mniej niż przy wcześniejszych próbach (jak te na stronie projektu).

Postaram się wrócić do tematu i policzyć ciekawsze (i większe!) rzeczy jak czasowo się rozluźni. Udostępniłem źródła do programu - nie jestem z tego jakoś specjalnie dumny - w wielu miejscach na skróty musiałem lecieć (np. rendering przekleiłem z mojego innego projektu i zmodyfikowałem byle łatwo się z tego korzystało); na razie brak czasu na poprawki. Obsługa też niezbyt intuicyjna - w readme.txt jest z grubsza opisane.

printpaper.org

2009-10-26T19:12:00.006+01:00

Ponad miesiąc temu uruchomiłem nowy projekt: printpaper.org.

Główna funkcja już jest i działa. Mam jeszcze sporo pomysłów do zrealizowania (w tym wersje językowe), ale muszę się przy tym bardzo powstrzymywać, bo staram się utrzymać minimalny charakter tej usługi. Informacje o nowościach będą się pojawiać na Twitterze na kanale printpaperorg.

Wesołego drukowania!

helper.h

2009-10-03T21:46:00.007+02:00

Sporo piszę w C (kod poniżej dotyczy C99). W międzyczasie urodziłem kilka jednolinijkowych makr mających przede wszystkim zwiększyć komfort pisania i przejrzystość kodu; służą głównie do alokacji pamięci.

Najczęściej używam NEW(type, n) dzięki któremu zamiast pisać:

SomeType *table = (SomeType *)malloc(sizeof(SomeType)*1000);

wystarczy, że napiszę:

SomeType *table = NEW(SomeType, 1000);

Są też NEW_CLEAR(t, n) i RESIZE(t, n), które odpowiadają calloc(..) i realloc(..). Niby nic wielkiego, ale zauważyłem, że często tego używam i dużo przyjemniej się pracuje nad kodem - właśnie dlatego postanowiłem się tym podzielić.

Do ściągnięcia: helper.tar.gz

Nie jestem przekonany co do tej nazwy - jest zbyt ogólna; ale to jest takie małe i ma w sobie prawie tylko proste, pomocnicze makra, że tylko taka mi pasowała.

Dodatkowo przy wstępnym portowaniu kodu z języków, w których tablice mają indeksy startujące od 1, a nie od 0 zrobiłem NEW1 i FREE1; Np:

double *vec = NEW1(double, 2000);
vec[1] = 12323; // pierwszy element
vec[2000] = 33; // ostatni element
// vec[0] = 232; - błąd

Potem oczywiście lepiej zmodyfikować kod do normalnych indeksów, ale przydają się po to żeby na początku uniknąć błędów przy modyfikacjach w locie i skupić się na innych możliwych błędach.

Niedawno rozszerzyłem to o makra alokujące tablice, które pamiętają ilość elementów. Dzięki temu można napisać:

double *v = ARRAY_NEW(double, 1000);
//...
for (int i = 0; i < LEN(v); ++i) {
v[i] = sin(2.*M_PI*i/LEN(v));
}
//...
ARRAY_FREE(v);

To jest świeże i kod dotyczący tych tablic nie jest jeszcze dobrze przetestowany - czekam na bugi i pomysły. Zależało mi na tym, żeby to było możliwie proste, oszczędne i żeby tablice te bez problemu działały z normalnymi funkcjami, które oczekują na wejściu wskaźnika. Główną motywacją było to, że nie znoszę przechowywać wielkości tablicy w osobnej zmiennej i jeszcze pamiętać jak się ona nazywa (oraz pisać funkcji, które obok argumentu typu wskaźnikowego mają kolejny argument z ilością elementów). Ogólnie można by całą ideę rozszerzyć i zapisywać trochę więcej informacji oprócz ilości elementów i zaimplementować niezły Vector, ale to wydaje się już za bardzo kłócić z zakładaną prostotą.

Działa to tak: ARRAY_NEW zwraca normalny wskaźnik zadeklarowanego typu. Dokładniej ARRAY_NEW alokuje normalną tablicę+miejsce na jeden size_t, zapisuje długość tablicy w size_t na początku i zwraca wskaźnik już do samych danych (czyli +sizeof(size_t)). Trzeba tylko pamiętać, żeby taką tablicę zwolnić za pomocą ARRAY_FREE.

Pętlę for taką jak kawałek wyżej można uprościć za pomocą makra FOREACH:

FOREACH(i, v) {
v[i] = sin(2.*M_PI*i/LEN(v));
}

Wśród makr jest też ARRAY_RESIZE(array, new_size). Służy do zmiany rozmiaru tablicy alokowanej przy pomocy ARRAY_NEW. Przykład:

double *tab = ARRAY_NEW(double, 100);
//...
printf("%d\n", LEN(tab)); // drukuje "100"
ARRAY_RESIZE(tab, 1024);
tab[1023] = 123; // ok
printf("%d\n", LEN(tab)); // drukuje "1024"

Ponieważ są to normalne wskaźniki można ich normalnie używać jak każdych innych i napisać np:

write(fd, tab, sizeof(*tab)*LEN(tab));

lub trochę krócej:

write(fd, tab, SIZE(tab));

Dziś dodałem też makro ACCESS (ARRAY_ACCESS), które kłóci się trochę z resztą kodu, bo psuje czytelność, ale ma taką zaletę, że wplata assert(..) (z assert.h) dbający o dostęp tylko w ramach zaalokowanej pamięci na elementy.
Żeby tego użyć zamiast:

tab[i] = tab[i - 2] + tab[i - 1];

Należy napisać:

ACCESS(tab, i) = ACCESS(tab, i - 2) + ACCESS(tab, i - 1);

Jako jedno z zastosowań widzę implementacje złożonych algorytmów, które trudno się debuguje.

Należy jednak pamiętać, że ACCESS to makro i w tym wypadku nie powinno się podawać do niego argumentów, które mają efekty uboczne, bo zostaną wywołane kilka razy.

ACCESS korzysta z assert z assert.h, dlatego jeżeli doda się na początku programu #define NDEBUG (przed pierwszym #include lub jako parametr dla kompilatora), to w miejscach użycia ACCESS wygeneruje się kod tak samo szybki jak przy normalnych odwołaniach do tablicy.

Makra RESIZE i ARRAY_RESIZE w obecnej formie korzystają z niestandardowego operatora __typeof__ i mogą nie działać pod czymś innym niż gcc. Reszta kodu wymaga tylko malloc, calloc, realloc (oraz memset dla makr ZERO i ARRAY_ZERO, które służą do czyszczenia tablic).

Czwarty wymiar piątaka

2009-09-06T21:15:00.011+02:00

Przypadkiem to wyszło; właściwie nic takiego, ale wizualnie po prostu fajne. Efekt występuje szczególnie w aparatach z sensorem CMOS - tutaj widok z mojej kamery internetowej. Chciałem wychwycić monetę tak jakby stała w miejscu, żeby lepiej zaobserwować co się z nią dzieje kiedy szybko się obraca - przy normalnych ustawieniach była rozmazana tak jak dla oka, tyle że tym razem ustawiłem bardzo krótki czas naświetlania (rzędu tysięcznych sekundy; tak jakbym używał stroboskopu) i wtedy pojawiło wygięcie. O tym efekcie/iluzji było jakiś czas temu w internecie głośno szczególnie przez wykonaną iphonem fotografię obracającego się śmigła. W tanich chińskich aparatach (szczególnie w tanich komórkach) ten sam efekt występuje w normalnych warunkach już przy bardzo powolnym ruchu. Podobny efekt uzyskuje się też przez skanowanie obracających się obiektów (kto nie wkładał głowy albo ręki do skanera ten nie zrozumie ;) ):

Te konkretne skany są ze stycznia 2003. Było tego dużo więcej - efekt burzy mózgów ze Snują. Wtedy jeszcze tego nie znaliśmy - wyszło naturalnie, ale chyba każdy kto trochę dłużej eksperymentuje ze skanerem lub czymś podobnym, w końcu na to natrafia.

Nie wiem kto to odkrył jako pierwszy, ale już w 1988 opanował do perfekcji i wykorzystał w swoim filmie "The Fourth Dimension" Zbigniew Rybczyński. To, że o tym dziś piszę zupełnie przypadkowo (naprawdę) zbiega się z tym, że wczoraj Zbig we własnej osobie wygłosił wykład w toruńskim CSW z okazji festiwalu animacji Pole Widzenia 2. Poniżej jego szkice dotyczące tego filmu:

Efekt przesunięcia fragmentów obrazu w czasie bardzo fajnie popchnęli dalej ludzie pracujący nad deformowalnym ekranem dotykowym. Fizyczna instalacja nazywa się Khronos Projector (2005). Dostępna jest też uproszczona wersja on-line w postaci apletów Java. Tak to wygląda w realu:

Tutaj pełniejsza prezentacja:

Pewno można by to dużo dalej posunąć z dzisiejszymi ekranami dotykowymi i szybkimi kartami graficznymi. Ciekawie by się grało w FPS-a, w którym gra odbywałaby się w różnym czasie w hipotetycznej przestrzeni, w której światło porusza się bardzo wolno i w zależności od np. natężenia pola grawitacyjnego można by lokalnie zaglądać w przeszłość (i nawet modyfikować jej niektóre aspekty)... jak znam życie pewno już coś podobnego jest; nie wiem, nie gram za często ;)

Blip #komentarze z poziomu bloga

2009-08-16T00:52:00.007+02:00

Od kilku dobrych tygodniu rozwijam pewną ideę - głównie w chwilach kiedy mam dosyć tego co muszę robić, ale jednak coś bym porobił. Jest to pewna usługa webowa... ale nie będę na razie tłumaczył o co dokładnie chodzi, sory. (zbyt wiele zmiennych dotyczących pomysłu jeszcze muszę ustalić, a nie chciałbym być źle zrozumiany)

Piszę o tym, bo jako jeden z pierwszych testów wykorzystałem to do umożliwienia umieszczania komentarzy do moich blipnięć (czyli mini postów po lewej) z poziomu tego bloga. Wcześniej blipnięcia można było komentować tylko będąc użytkownikiem samego Blipa - i tylko wtedy można je było oglądać.

Żeby przejść na stronę komentarzy odpowiedniego posta wystarczy kliknąć mały dymek obok daty publikacji.

Jeżeli jakiś post już został skomentowany to dymek przy nim ma kolor zielony.

Ta aplikacja do komentarzy to oddzielna strona - niezależna od Bloggera czy Blipa - i nie ma z nimi nic wspólnego. To co udostępniam to tylko jedno z bardzo wielu zastosowań mojej aplikacji.

Pod komentarzami można się podpisywać, ale nie trzeba. Nie ma żadnej rejestracji - chociaż pewną namiastkę chyba wprowadzę. Taką małą, dosyć fajną cechą jest to, że komentarze pojawiają się na żywo - jak w chacie. Tzn. jeżeli ktoś wstawi komentarz to inni ludzie, którzy oglądają aktualnie tę samą stronę komentarzy zobaczą nowy komentarz prawie od razu - bez przeładowania strony.

Na razie jest to wersja bardzo robocza - nic jeszcze nie jest ustalone - wszystko może się zmienić (łącznie z nazwą); ale uwagi, pomysły i informacje o wszelkich wykrytych błędach w działaniu będą dla mnie bardzo cenne (np w komentarzach do tego posta).

Kilka informacji o komentarzach, bardzo w skrócie:
Linki zamieniają się automatycznie na linki, nie ma żadnego formatowania. Dodatkowo można robić linki wewnętrzne przez haszowanie tekstu (Np. #tekst albo #[tekst ze spacją]) oraz komentarze do komentarzy przez skróty do urli komentarzy (np. #c:11). Strony komentarzy skrótów pojawiających się w komentarzach dostają komentarz z informacją wsteczną gdzie się pojawiły.

Na razie mam pod to bardzo tani i raczej słaby hosting - osobiście mi wystarcza, ale dla hashbasha zaraz będzie za mały. Już planuję przerzutkę na coś poważniejszego. Dodatkowo ponieważ jest to bardzo preview to prosiłbym o nie siłowanie się z serwerem, bo nie zaimplementowałem jeszcze kilku ważnych zabezpieczeń przed wandalami (np. można floodować bez ograniczeń; szczególnie jeżeli idzie o (niekompletne) api; work bardzo in progress).

Wsteczna propagacja błędu - sinusy na wejściu

2009-07-29T02:11:00.008+02:00

W lutym pisałem o zabawie z implementacją zadania na sieci neuronowe. Od tego czasu praktycznie nic przy tym nie grzebałem. Dziś (spontanicznie) postanowiłem zobaczyć co by się stało gdybym na wejścia dorzucił jeszcze sinusy zależne od x i osobne zależne od y. Generalnie pomysł użycia sinusów wziąłem od Fouriera; ale nie myślałem, że będzie taki fajny rezultat. W porównaniu z sieciami bez tych wejść zbieganie do obrazu źródłowego jest bardzo szybkie (przynajmniej dla małych sieci) - dla sieci o dwóch warstwach ukrytych po 32 neurony, po kilkuset tysiącach przykładowych pikseli obraz jest już rozpoznawalny. A dodaję tylko 16 neuronów na wejściu, czyli jak mam 32 w pierwszej ukrytej to przybywa 16*32 wag, czyli tragedii nie ma.

Niestety nie mam teraz czasu na sklejenie filmu z większą ilością przykładów, ale skleiłem poniższe porównanie dwóch konfiguracji nowej sieci z sinusami i sieci starej bez sinusów - pokazuję iterację nr 2mln i 10mln (tzn 10mln losowych przykładów i wstecznych propagacji).

Obraz jeszcze trochę zbiega w kolejnych milionach iteracjach, ale dobrze by było zmniejszać stałą uczenia, bo zachowuje się trochę zbyt chaotycznie. Niestety na razie brak czasu na eksperymenty.

Dorzuciłem jeszcze wejście z szumem (dokładnie rozkład jednostajny 0.1-0.9). Chyba Keyer mi podrzucił ten pomysł jakiś miesiąc temu - nie jestem pewien czy dobrze to zapamiętałem - miało to chyba poprawić zbieganie. Dalej chyba Gruby to chyba sugerował. Być może wszystko pokręciłem i źle to robię. Na oko nie zauważyłem dużej zmiany (suma błędów na pikselach po 5-10mln iteracji) - może trochę szybciej, nie wiem na ile się zasugerowałem... Ale nawet po dłuższym uczeniu widzę, że wagi przy tym wejściu utrzymuja się na poziomie do +/-0.2 - na razie nie mam zdania co z tym zrobić.

A co do metody to muszę jeszcze poeksperymentować z różnymi funkcjami na wejściu, zmienna stała uczenia i przeróżnych konfiguracjach. Jestem też ciekaw jak obraz generowany przez sieć wyglada w powiększeniu oraz jak algorytm poradzi sobie przy bardziej jednolitych teksturach (skały, kamienie, drewno, czy jakieś powierzchnie organiczne). Może by to miało jakieś zastosowanie przy generowaniu tekstur proceduralnych? Ciekawe też jak bardzo można przyciać dokładność wag by nie zakłócić za bardzo całego obrazu.

---
UPDATE (2009-11-10 01:27): Filmik z porównaniem procesów uczenia się zwykłych sieci (pierwszy wiersz) z sieciami z sinusami na wejściu takimi jak wyżej (w drugim wierszu):

Jakiś czas temu Maja podpowiedziała mi, że dorzucanie tak zmodyfikowanych wejść przypomina tzw. metody kernelowe - czyli ma to jakąś nazwę. Ogólnie wizualnie ciekawe wyniki dostawałem też przy innych funkcjach okresowych (np. sign(sin(.)) czy arcsin(sin(.)) ), ale przy zdjęciach uczenie najlepiej przebiega przy sinusach... Nie próbowałem jeszcze całej bazy razem z cosinusami.
Zrezygnowałem na razie z wejścia losowego.

Pan Magoo

2009-07-14T22:48:00.005+02:00

Na specjalne zamówienie tym razem coś bez pierwiastków i wykresów.

Niedawno znalazłem świetnego bloga obracającego się wokół stylu kreskówek z lat pięćdziesiątych: Cartoon Modern - niestety już nie rozwijany, ale archiwa bardzo bogate (jest też kontynuacja w postaci mini bloga na tumblr). Można tam znaleźć szczególnie dużo informacji o studiu animacji UPA (filmografia na Wikipedii) - to oni są odpowiedzialni z krótki film Rooty Toot Toot - nomanacja do Oskara 1952 (ostatnio na blipie przyczepiłem do tego link). I to właśnie oni wymyślili Pana Magoo. A teraz do rzeczy:

O tym jak Magoo latał (Oskar 1955)

Pan Magoo w centrum lotów kosmicznych

Pan Magoo na siłowni

A na deser:
Magoo w reklamie piwa

1.f/sqrtf(float): FPU vs Q3 hack vs SSE

2009-06-16T01:04:00.007+02:00

Na wczorajszym seminarium (piątkowym w poniedziałek) pojawiło się pytanie: o ile szybszy jest szybki odwrotny pierwiastek kwadratowy z Quake 3 od normalnego 1.f/sqrtf(float)? Generalnie hack jest bardzo szczegółowo opisany, przedyskutowany i świetnie zbadany - warto przejrzeć papiery w przypisach do artykułu na wikipedii (szczególnie 4 i 5).

Ale nie wiedziałem jakie są konkretne liczby, dlatego napisałem prosty test mający to zmierzyć. Oprócz porównania ze zwykłym liczeniem na FPU postanowiłem to jeszcze porównać z taką samą szybką metodą, ale z dodatkowym przybliżeniem oraz z liczeniem na SSE (instrukcja rsqrtps - Packed Single-Precision Floating-Point Square Root Reciprocal). Wszystkie te metody są bardzo przybliżone - na FPU jest najdokładniej; mimo iż liczby są na floatach to na FPU wszystko jest liczone na rejestrach 80-bitowych. Za to na SSE wszystko jest liczone na liczbach 32-bitowych - gdzieś czytałem, że jest to realizowane podobną metodą co właśnie szybka odwrotny pierwiastek kwadratowy. Konkretne rezultaty poniżej.

Kilka uwag:
Jeżeli chodzi o metodę z Quake 3 to biorę minimalnie poprawioną wersję z magiczną stałą 0x5f375a86 wykorzystując wynik z Fast Inverse Square Root (pdf) - w tekście dużo detali oraz odpowiednia stała dla wersji na double. (W Understanding and improving fast inverse square root hack uzyskano prawie taką samą stałą: 0x5f375a84).

Niżej metodę na FPU nazwałem "Normal", a metodę szybką "Fast". Oprócz SSE jest jeszcze metoda szybka z dodatkową iteracją przybliżenia pod koniec, która nazywam "FastExtra" - na podstawie: Magical Square Root Implementation In Quake III .

Uwaga: flaga -O2 w gcc psuje kod szybkiej metody, dlatego poniższe testy kompilowałem z -O1.

TEST: 1.f/sqrtf(float)

Test wygląda tak: Biorę 1048576 pseudolosowych liczb z zakresu (0.0, 1000.0) (zawsze te same), które zapisuję w tablicy i 200 razy wykonuję obliczenie odwrotności pierwiastka kwadratowego na każdej z kolejnych liczb - czyli wykonuję 209715200 takich operacji. Wynik każdej operacji zapisuję w innej tablicy niż tablica wejściowa. Testuję kolejno każdą z metod. Czas jest liczony w sekundach. Błąd jest liczony w porównaniu z metodą na FPU.

Wyniki na laptopie z Pentium 4-M 2GHz, DDR-266:


Input: 200x1048576 positive floats (max: 999.998291)

Normal time   : 9.333797
Fast time     : 2.626831 (speedup: 3.553254)
FastExtra time: 4.312687 (speedup: 2.164265)
SSE time      : 1.755530 (speedup: 5.316797)

NORMAL/FAST:
mean error: -0.0000602813
error variance: 0.0000000182
max error: -0.0563874133

NORMAL/FASTEXTRA:
mean error: -0.0000001185
error variance: 0.0000000000
max error: -0.0001132605

NORMAL/SSE:
mean error: 0.0000000009
error variance: 0.0000000002
max error: -0.0032330328

Wyniki na desktopie z AMD Athlon X2 BE-2300, DDR2-800:


Input: 200x1048576 positive floats (max: 999.998291)

Normal time   : 6.598592
Fast time     : 1.681536 (speedup: 3.924146)
FastExtra time: 2.198866 (speedup: 3.000907)
SSE time      : 0.680382 (speedup: 9.698363)

NORMAL/FAST:
mean error: -0.0000602813
error variance: 0.0000000182
max error: -0.0563874133

NORMAL/FASTEXTRA:
mean error: -0.0000001185
error variance: 0.0000000000
max error: -0.0001132605

NORMAL/SSE:
mean error: 0.0000014102
error variance: 0.0000000001
max error: -0.0032330328

Wersja SSE jest wyraźnie najszybsza, ale największy błąd wyniósł nawet 3e-3. Warto zwrócić uwagę na to jak różny jest średni błąd na różnych maszynach, ale to chyba normalne przy SSE - będzie to wyraźniejsze w drugim teście.

TEST: Normalize(float3)

Ponieważ odwrotność pierwiastka wykorzystuję przede wszystkim do normalizowania trójwymiarowych wektorów, postanowiłem jeszcze przetestować jak każda z tych metod się do tego nadaje. Tutaj obliczając błąd sprawdzam jak daleka jest długość wyjściowych wektorów od pożądanej jedynki.

Wyniki na Pentium 4-M 2GHz, DDR-266:


Input: 200x1048576 3d non zero vectors

Normal time   : 10.012473
Fast time     : 6.510379 (speedup: 1.537925)
FastExtra time: 7.751822 (speedup: 1.291628)
SSE time      : 5.167708 (speedup: 1.937508)

NORMAL:
mean error: 0.0000000000
error variance: 0.0000000000
max error: -0.0000000503

FAST:
mean error: 0.0009001758
error variance: 0.0000003486
max error: 0.0017512076

FASTEXTRA:
mean error: 0.0000017375
error variance: 0.0000000000
max error: 0.0000046443

SSE:
mean error: -0.0000003470
error variance: 0.0000000133
max error: -0.0003259508

Wyniki na AMD Athlon X2 BE-2300, z DDR2-800:


Input: 200x1048576 3d non zero vectors

Normal time   : 7.214732
Fast time     : 4.266968 (speedup: 1.690833)
FastExtra time: 5.219265 (speedup: 1.382327)
SSE time      : 2.117634 (speedup: 3.406978)

NORMAL:
mean error: 0.0000000000
error variance: 0.0000000000
max error: -0.0000000503

FAST:
mean error: 0.0009001758
error variance: 0.0000003486
max error: 0.0017512076

FASTEXTRA:
mean error: 0.0000017375
error variance: 0.0000000000
max error: 0.0000046443

SSE:
mean error: -0.0000209675
error variance: 0.0000000057
max error: -0.0002579081

Przyspieszenie w przypadku SSE jest zadowalające - na szybszej maszynie wręcz bardzo. Na laptopie (Pentium 4M) wersja Fast jest całkiem blisko SSE, chociaż znowu ma wyraźnie gorszą dokładność. Jednak tam zyski z SSE najprawdopodobniej giną przesłonięte przez opóźnienia wywołane fatalnie wolną pamięcią.

Jak to zwykle przy SSE, ważne jest odpowiednie ułożenie danych tak by dało się obliczać cztery wektory na raz, co w niektórych warunkach może być kłopotliwe, jeżeli nie niemożliwe. Dla wszystkich metod ułożyłem dane wektor po wektorze - tzn. xyzxyzxy..., za to dla SSE dane są wcześniej przekształcone w ciąg: xxxxyyyyzzzzxxx... . We wszystkich przypadkach pamięć jest wyrównana do granicy 16-bajtowej. Jeżeli idzie o implementację dla SSE, to wygląda następująco:


// SIZE - ilość wektorów
float xyz4[3*SIZE]; // wektory wejściowe (xxxxyyyyzzzzxxx...) (16-byte aligned)
float xyzs[3*SIZE]; // wektory wyjściowe - znormalizowane (16-byte aligned)
...
for (int i = 0; i < 3*SIZE; i += 12) {
  __m128 r0 = _mm_load_ps(xyz4 + i);
  __m128 r1 = _mm_load_ps(xyz4 + i + 4);
  __m128 r2 = _mm_load_ps(xyz4 + i + 8);
  __m128 r3 = r0;
  __m128 r4 = r1;
  __m128 r5 = r2;
  r0 = _mm_mul_ps(r0, r0);
  r1 = _mm_mul_ps(r1, r1);
  r2 = _mm_mul_ps(r2, r2);
  r0 = _mm_add_ps(r0, r1);
  r0 = _mm_add_ps(r0, r2);
  r0 = _mm_rsqrt_ps(r0);
  r3 = _mm_mul_ps(r3, r0);
  r4 = _mm_mul_ps(r4, r0);
  r5 = _mm_mul_ps(r5, r0);
  _mm_store_ps(xyzs + i, r3);
  _mm_store_ps(xyzs + i + 4, r4);
  _mm_store_ps(xyzs + i + 8, r5);
}

Mięso w pętli jest tłumaczone przez gcc na:


movl  -24(%ebp), %eax
movaps  (%eax,%ebx), %xmm3
leal  16(%ebx), %edx
movaps  (%eax,%edx), %xmm4
leal  32(%ebx), %ecx
movaps  (%eax,%ecx), %xmm5
movaps  %xmm3, %xmm0
mulps %xmm3, %xmm0
movaps  %xmm4, %xmm1
mulps %xmm4, %xmm1
movaps  %xmm5, %xmm2
mulps %xmm5, %xmm2
addps %xmm1, %xmm0
addps %xmm2, %xmm0
rsqrtps %xmm0, %xmm0
mulps %xmm0, %xmm3
mulps %xmm0, %xmm4
mulps %xmm0, %xmm5
movl  -40(%ebp), %eax
movaps  %xmm3, (%eax,%ebx)
movl  -40(%ebp), %eax
movaps  %xmm4, (%eax,%edx)
movl  -40(%ebp), %eax
movaps  %xmm5, (%eax,%ecx)

Na koniec: 1.f/sqrtf(0.f)

Przy okazji normalizacji interesującym było jeszcze obejrzeć jak się te metody zachowują dla wektorów zerowych. FPU i SSE jako wynik 1/sqrt(0) zwracają inf (FPU bardzo powoli - można to jakoś przełączyć?), co dalej przemnożone przez 0.f daje nan. Za to w przypadku metod Fast i FastExtra dostałem bardzo duże wartości (Fast: 1.98e+19, FastExtra: 2.97e+19), które śmiało można przemnożyć przez 0. Wynik będzie taki, że normalizacja wektora na FPU i SSE daje wektor [NaN, NaN, NaN], za to pozostałe przybliżone metody dadzą [0.f, 0.f, 0.f]. Zależy od zastosowania, który wynik jest bardziej pożądany, chociaż pewno w większości przypadków lepiej jest standardowo dorzucić ifa po obliczeniu sumy kwadratów współrzędnych, ale może to skomplikować obliczenia na SSE.

Błądy ujemny i dodatnie:

Sprawdziłem jeszcze (na Pentium 4M), dla normalizacji wektora, jak dokładnie wyglądają najgorsze błędy dodatnie i ujemne:


NORMAL:
 max +error: 0.0000000502
 max -error: -0.0000000503

FAST:
 max +error: 0.0017512076
 max -error: -0.0000000384

FASTEXTRA:
 max +error: 0.0000046443
 max -error: -0.0000000468

SSE:
 max +error: 0.0003250295
 max -error: -0.0003259508

Jak widać błąd ujemny jest minimalny - nawet mniejszy niż przy FPU. Błąd ujemny wskazuje na to o ile długość znormalizowanego wektora przekracza jedynkę. Czyli w przypadku metod Fast i FastExtra większość błędów powoduje wyprodukowanie wektorów trochę krótszych niż wektory normalne. Przy tak dużym błędzie absolutnym jest to fantastyczna własność - przynajmniej w moich zastosowaniach.

Stabilizacja - wykresy

2009-05-25T01:34:00.007+02:00

Kilka miesięcy temu (?) przez chwilę bawiłem się stabilizacją obrazu za pomocą trójwymiarowej minimalizacji. Brałem dwa zdjęcia, a program starał się przesunąć i obrócić jedno względem drugiego, tak by średnia suma kwadratów różnic między jasnościami pikseli przekształconych obrazów była jak najmniejsza (brałem tylko część wspólną obrazów z małym marginesem). [Wyniki były bardzo interesujące (szczególnie na sekwencjach filmowych), ale ja nie o tym.]

Ostatnio dłubię trochę przy renderingu voxeli i byłem ciekaw jak wygląda minimalizowana funkcja energii w takiej trójwymiarowej stabilizacji (x, y, rot). W poniższym filmiku przedstawiam jej wykresy dla kilku par zdjęć. Pod filmikiem jest obrazek z opisem odpowiednich osi, a jeszcze niżej kolejno wymieniam zdjęcia, których użyłem jako parametry.

Stabilization charts on Vimeo.

Legenda:

W filmiku (poza pierwszym wykresem), zielonym krzyżykiem zaznaczyłem punkt (0, 0, 0), a białym kółkiem punkt minimum globalnego.

Użyte zdjęcia w kolejności występowania wykresów:

1. Na początku wziąłem zdjęcie stąd (please don't sue me) i badałem względem tego samego zdjęcia. Oczywiście minimum funkcja osiąga tam gdzie jest zerowe przesunięcie i rotacja.

2. Kwiaty z dwóch bliskich punktów widzenia w trochę przesuniętym kierunku:

3. Para zdjęć (z kolekcji zdjęć Leszka) z ostatniego LAN Party.

4. I na koniec sztuczny wzór kropek - względem siebie.
Podobny do perforacji reklam, którymi oblepione są szyby miejskich autobusów. Zawsze jak jadę takim autobusem przypatruję się wzorkom mory (?), które się tworzą kiedy patrzy się przez dwie szyby z takimi naklejkami - efekt powstający gdy jedna szyba (np. z otwartego, przesuwanego okna) przesłania drugą. Jeszcze ciekawiej wygląda to pod kątem (w perspektywie) oraz gdy zmienia się odległość od takiej szyby... Wykres wyszedł całkiem interesująco.

---
Muzyka w tle filmiku to fragment The New Anthem Jana Jelinka z albumu Computer Soup.

Balety na melinie - część II

2009-05-23T15:56:00.004+02:00

Zlepiłem drugą część filmiku z niezapomnianych urodzin Agi, Anki i Oli (2009-04-13; pierwsza część):

Balety na melinie (urodziny Agi, Anki i Oli) - część II na Vimeo.
Muzyka: Martin Denny - The Girlfriend Of The Whirling Dervish
(wziąłem ze składanki: Ultra-Lounge Vol.1, Mondo Exotica)

Piwnice

2009-04-30T01:40:00.008+02:00

Zdjęcia z wczorajszej wycieczki do obserwatorium w Piwnicach zorganizowanej przez samorząd studencki WMiI:

W parku przy obserwatorium jest ustawiony cały układ słoneczny - planety, słońce i odległości w skali 1:10000000000 - aż po Uran gdzieś już przy radioteleskopie. Poniżej milimetrowa ziemia z księżycem, a ta kulka w tle to słońce:

Poniższa kompozycja strzelana spontanicznie i na szybko, składana (z 16zdjęć) mniej-więcej-półautomatycznie w huginie; stąd niedoróbki, ale najważniejsze widać. Warto powiększyć.

(Filmik z poruszania się teleskopu wrzucę później)

Historyczny teleskop, na którym pracowała Annie Cannon:

Mniejszy, 15-metrowy radioteleskop:

I nareszcie ten duży, 32-metrowy:

Dopiero pod nim stojąc widać jaki jest duży. W tle ciągle słychać buczenie sprzętu odpowiedzialnego za chłodzenie przyrządów. Co kilka chwil uruchamiają się silniki korygujące ustawienie teleskopu - ale na oko ruch jest praktycznie niezauważalny. (Btw. przypominam filmik, z posta kilka ekranów niżej).

(Szkoda, że w cieniu było robione, bo na zdjęciu wyszło tylko niebo - twarze musiałem wygrzebać i niewyraźne wyszły; Żeby nie było, że mnie tam nie było, to jestem po lewej)

To tyle. Nagrałem jeszcze sporo filmików - skleję je jak znajdę chwilę i wrzucę na bloga jakoś w przyszłym tygodniu.

Balety na melinie

2009-04-18T22:41:00.006+02:00

Fragment urodzin Agi, Anki i Oli, 2009-04-13; nagrywane z komórki - stąd fatalna jakość. Szkoda tylko, że nie wyłapałem więcej ludzi... Muzyka jest z filmu "Trzy kolory: Biały" (Impreza na Wiśle).

Jeżeli ktoś ma jakieś filmy z tych urodzin to niech podrzuci - chętnie bym jeszcze coś skleił, bo mam trochę fajnego materiału, ale na razie za mało.
---
UPDATE 2009-05-23: W odpowiedzi na powyższy apel dostałem filmiki od Mieszka i Agi (które [podobno] ja kręciłem): druga część.

Wiixpander

2009-03-14T23:13:00.006+01:00

Kilka dni temu Leszek dał mi namiary na okulary z LEDami, które łatwo można przerobić na okulary do head-trackingu przy pomocy Wii. Niestety coś nie bardzo mi wychodziło, ale dzięki temu znowu zacząłem się bawić wiimotem. Wymyśliłem sobie, że można przyczepić podczerwone LEDy do ekspandera (właściwie powstało to z innego pomysłu, ale to zbuduję kiedy indziej). Kupiłem niestety model "Pudzian" i muszę go używać tylko z jedną sprężyną :/.

Generalnie pomysł jest taki: steruję samochodem przechylając ekspander (jak kierownicą), a kiedy chcę przyspieszyć rozciągam go. Gra jest na czas więc im szybciej tym lepiej, ale kiedy się szybko jedzie to trzeba wkładać siłę w utrzymanie ekspander więc robi się coraz trudniej. Do tego czasem trzeba zwolnić. Oczywiście najlepszy jest efekt uboczny, czyli wykonywanie prawdziwych ćwiczeń podczas grania!

Nie chodzi tu o samą grę - tylko test na szybko - chciałem sprawdzić czy tego typu kontroler jest fajny (jest!). Można się naprawdę zmęczyć - to nie jest jakieś tam wii-fit do kalanetiksu, ale prawdziwy wyciskacz! :) Myślę teraz o tym żeby zaadaptować pod niego gotowe, proste gry (jakieś wyścigi; w pongu albo arkanoidzie można by np. rozciągać belkę; myślę też o frozen-bubble z minimalnie innymi zasadami).

Kolejny prototyp będzie się trochę różnił, bo będzie miał aż 4 LEDy (w tej chwili są dwa i na początku gry trzeba go kalibrować i można się ruszać tylko na boki). Dodatkowo baterie będą umieszczone w środku rękojeści (jest wydrążona).

Tyle. Oczywiście jestem otwarty na pomysły co jeszcze można z tym zrobić.

Piwnice, Toruń i Kitt Peak, Arizona

2009-02-16T00:25:00.007+01:00

Zrobiłem krótki film poklatkowy używając obrazów z kamer internetowych obserwatorium w Piwnicach, pod Toruniem. Napisałem krótki skrypt bashowy, który używając wget, ściągał jpega co 6 sekund. Obraz jest cienkiej jakości i nieostry, ale na filmie wygląda trochę lepiej. Na filmie antena wydaje się mniejsza niż jest rzeczywistości, a ma 32 metry średnicy, albo bardziej obrazowo: więcej niż rubinkowski 11-piętrowiec albo prawie trzy miejskie autobusy; jest całkiem spora. Więcej o teleskopie na oficjalnej stronie.

32m Radio telescope - time-lapse on Vimeo.
Muzyka: Aphex Twin - White Blur 1 (fragment)

Planowałem zrzucać obraz przez tydzień i wybrać najlepsze kąski, ale po jednym dniu kamera przestała wrzucać nowe zdjęcia (to ja zepsułem? ;)). Dopiero niedawno kamera odżyła. Poza tym ciągle było szaro, buro. Na szczęście dziś było czyste niebo i dzięki temu udało mi się uchwycić trochę ruchu chmur i światło zachodzącego słońca.

Nie miałem za to problemów z dobrą pogodą ściągając obraz z kompleksu teleskopów obserwatorium Kitt Peak w Arizonie (tam zawsze jest świetne niebo):

Kitt Peak National Observatory - Time-lapse on Vimeo.
Muzyka: Kevin Shields - Lost in Translation OST - Ikebana (fragment)

Można też zobaczyć to miejsce w Google Street View i Google Maps.

Ściągałem jeszcze obraz z innych obserwatoriów, ale przez większość czasu anteny były mało ruchliwe, miały w tle brzydką pogodę - mało się działo. Będę musiał spróbować za kilka miesięcy.

Wiem, że nie jest to nic bardzo wyszukanego, bo wiele obserwatoriów udostępnia zapisy time-lapsów z każdego dnia i umieszcza na stronie automatycznie. Ale takie Piwnice na przykład nie udostępniają, a na widoku z kamery na żywo ruch prawie nie jest widoczny, bo za wolny. Poza tym fascynuję się tym jak dzisiaj można robić takie rzeczy tylko przez pisanie skryptów i podawanie odpowiednich linków do miejsc z całego świata, siedząc cały czas w bloku, gdzieś na osiedlu w Toruniu.

Wsteczna propagacja błędu vs. Renoir

2009-02-01T19:58:00.008+01:00

Kilka dni temu rozmawiałem z Dziadkiem, Pablo i Qflem o zadaniu, które mieli na przedmiocie Sztuczne Sieci Neuronowe. Polegało na próbie nauczenia warstwowej sieci neuronowej obrazka, za pomocą wstecznej propagacji błędów. Na wejściu jest pozycja (x, y), a na wyjściu ma kolor (r, g, b). Miałem ten przedmiot (dwa lata temu), dlatego wszystko co potrzebne do zbudowania takiej sieci miałem gotowe. Program był gotowy w niecałą godzinę.

Poniżej jest wideo pokazujące kilka testowych przebiegów algorytmu przy różnych konfiguracjach warstw ukrytych i różnej stałej uczenia. Na dole jest numer iteracji ("iter") oraz błąd względem oryginału ("err" i wykres). U góry jest stała uczenia ("eta") i konfiguracja sieci - przykładowo "2x32x16x3" oznacza, że są 2 neurony wejściowe (x, y), 3 wyjściowe (r, g, b) oraz dwie warstwy ukryte, kolejno po 32 i 16 neuronów).

Artificial Neural Network Backpropagation - Renoir on Vimeo.
Muzyka: Zavoloka - Nude Brainitta

Nie jest to może bardzo ciekawe i raczej mało przydatne - po prostu byłem ciekaw jak to wyjdzie. Dużo więcej nie planuję z tym robić, bo mam inne rzeczy na głowie... chociaż może spróbuję jeszcze jeden/dwa pomysły :).

UPDATE: ciąg dalszy

Wektoryzacja Irène Jacob i Marilyn Monroe

2009-01-29T01:36:00.008+01:00

Większość postów na tym blogu jest generalnie z czapy, ale ostatni był nawet bardziej, bo nie napisałem o co cho. Po prostu jako antystresor rozwijam pewien algorytm zainspirowany "ewolucją mona lisy". Było o tym dużo w internecie jakiś miesiąc-dwa temu. Jednak zaproponowany tam algorytm chociaż bardzo prosty i fajny w efektach to cholernie wolny i może się łatwo pogubić. Ale jest tam bardzo dużo miejsca na przyspieszenie i polepszenie rezultatów. Na razie więcej na ten temat pisać nie będę - mam do zaimplementowania dziesiątki pomysłów i dosłownie setki eksperymentów do przeprowadzenia. Za to przygotowałem, krótki filmik z przebiegiem dwóch takich procesów przybliżających zdjęcia - przy czym drugi ma kolory "wymyślone" przez komputer, bo oryginalne zdjęcie było czarno-białe. Więcej szczegółów w opisie na vimeo.

Muzyka jest ze ścieżki do filmu "Lost Highway".

A obrazek z poprzedniego posta to jeden z wcześniejszych eksperymentów - kolory również były dobierane przez komputer, dlatego tło nie jest czerwone jak na oryginalnym zdjęciu z Marilyn.

Thinkpad R40: Will I dream?

2009-01-27T04:48:00.007+01:00

HAL-9000: Dr. Chandra, will I dream?
Dr. Chandra: I don't know.

ABC Meme

2009-01-22T18:27:00.004+01:00

Za benjamin.smedbergs.us/blog/2008-11-24/abc-meme/: wpisz literę "a" w pasku adresu twojej przeglądarki i zapisz pierwszy adres, który wyskoczy. Powtórz dla każdej litery alfabetu.

Moje wyniki:
a: awmadrycie.blogspot.com/
b: www.blip.pl/dashboard
c: www.comedycentral.pl/ramowka.htm
d: dict.pl/
e: en.wikipedia.org/
f: www.facebook.com/home.php
g: gmail.com/
h: www.hackaday.com/
i: www.imdb.com/
j: www.jamendo.com/
k: www.kartoen.be/wp/
l: www.libsdl.org/
m: m.blip.pl/
n: nasza-klasa.pl/
o: orange.pl/
p: polskieradio.pl/
q: pl.youtube.com/watch?v=FQt-h753jHI ?! xD
(pierwsza strona, która ma "q" w jakimś słowie w adresie to: www.uniqlo.jp/uniqlock/)
r: reader.google.com/
s: slashdot.org/
t: www.ted.com/index.php/talks
u: urbandictionary.com/
v: vimeo.com/
w: wykop.pl/
x: xkcd.com/
y: youtube.com/
z: zenhabits.net/

Wyniki niezbyt zaskakujące, ale też trochę mylące, bo teraz dużą część czasu w firefoksie spędzam w reader.google.com, przez którego przeglądam interesujące mnie strony.

światła i kot

2009-01-18T21:28:00.003+01:00

Światła i kot (uwaga: zawiera dźwięki)

Ta mała zabawka to jest wynik mojej współpracy z Anką. Można włączać i wyłączać każde z pięciu świateł klikając na nie. W rzeczywistości jest to tylko pięć zdjęć - każde zrobione z włączonym tylko jednym źródłem światła. Zdjęcia są odpowiednio miksowane w locie tak by wyglądało to w miarę naturalnie (poza przypadkiem kiedy wszystkie są wyłączone ;) ). Ten prosty trick został zaczerpnięty z krótkiego artykułu na Grafica Obscura, a kot jest oczywiście z krainy czarów (szczęśliwie nie poruszył się na żadnym zdjęciu).

czarny plastik

2009-01-12T13:43:00.006+01:00

Dlaczego czarny plastik wystawiony na słońce mieni się kolorami? (Pewno chodzi nie tyle o słońce, co po prostu mocne światło) Patrząc oczami efekt jest równie wyraźny jak na zdjęciu, tylko nie widać tego grubego, poziomego pasa czerwonego i zielono-niebieskiego. Czy efekt zachodzi przez chropowatość tej obudowy? Być może do sąsiednich czopków na siatkówce w oku i podobnie do sąsiedni komórek światłoczułych w aparacie docierają różne natężenia światła, a przez to, że sąsiadują komórki są czułe na różne kolory, zamiast białego dostaję taką kolorową mozaikę? Jeszcze ciekawiej wygląda to w nieostrym obszarze:

Dlaczego tak się dzieje? W normalnym świetle obudowa jest po prostu czarna:

---
UPDATE (2009-01-14 19:56):
Eee tam, w zwykłym świetle (tutaj lampka halogenowa) też to jest zauważalne, tylko mniej wyraźne:

sponton na łyżwach II

2009-01-10T22:10:00.002+01:00

więcej nie nagralem, bo sie glownie przewracalem, ale i tak bylo świetnie - duzo sie nauczylem ;P

two-tap - krótka nota

2009-01-04T21:33:00.002+01:00

jak zwykle kiedy próbuję się uczyć mam najwięcej pomysłów... zastanawiam się nad nowym układem liter, zupełnie odmiennym od poprzednich. jak go skończę to tu wrzucę. chcę tylko wspomnieć, że testowałem trochę układ, który ostatnio przedstawiłem i jest bardzo niewygodny - przynajmniej będąc przyzwyczajonym do poprzedniego układu. Być może "5" jest łatwiejszy do nauki, ale używanie go jest po prostu męczące - nie będę go rozwijał i na razie wracam do "4".

In case of emergency...

2008-12-31T01:29:00.010+01:00

Zawiozłem rano babcię do przychodni. Siedząc w poczekalni zabrałem się za lekturę wystawy ściennej i wszystko było ok, aż zobaczyłem to:

wtf?

Seriously, WTF?! Żałuję, że nie sprawdziłem czy wyjście ewakuacyjne nie jest aby zamknięte na klucz?!

Ciekawe, w którym pokoju wydają papier toaletowy i mydło?

So remember kids, in case of emergency just call 0118 999 881 999 119 725 3

Two-tap - układ piąty

2008-12-29T02:06:00.005+01:00

Od września praktycznie nie rozwijałem mojego edytora na telefon. Ciągle nie podzieliłem się źródłem - trochę z lenistwa, a trochę z braku czasu (bo wtedy musiałbym napisać instrukcję jak tego używać). Zresztą najbardziej interesuje mnie nie sam edytor, ale sposób wprowadzania tekstu.

Dziś opracowałem nowy układ znaków (na zdjęciu). To już piąty zrobiony całkowicie od zera. Tym razem postawiłem na to żeby możliwie szybko można było znaleźć dowolny znak. Jeżeli idzie o szybkość i wygodę samego wprowadzania tekstu jest gorszy od poprzedniego, ale litery alfabetu, graficznie pokrywają się z układem liter znanym z multi-tapa.

Większość znaków jest tak ustawiona by ich kombinacje dało się łatwo z czymś skojarzyć i zapamiętać. Poprzedni układ też starał się to zapewnić, ale tym razem można zacząć z pamięci wprowadzać znaki alfabetu będąc przyzwyczajonym do tradycyjnego rozkładu liter w multi-tap i T9. Wcześniej używając tego edytora na przemian z domyślnym wprowadzaczem smsów telefonu czasem zapominałem, że układ liter jest inny i popełniałem przez to dużo błędów, które tym razem nie powinny się pojawiać.

Nie wiem czy do czegoś to się przyda; Po prostu rzucam pomysł. Jeżeli ktoś jest zainteresowany szczegółami, ma sugestie lub chce mnie skrytykować to czekam na komentarze lub maile.

Powiązane posty: Edytor do kodowania... (09/04), Two-tap (09/07)

UPDATE:
uklad piąty okzał się niewygodny. teraz testuję wersję 6 z 2009-01-05

centrum

2008-12-28T03:42:00.001+01:00

dobrze się skończyło

2008-12-24T14:18:00.002+01:00

Osobiście rozmawiałem z Mikołajem; dosyć jasno przekazałem co go czeka, jeżeli zawali sprawę. Wydaje mi się, że w tym roku każdy dostanie to czego sobie zażyczył.

Top Gear: Propozycje prezentów 2008

2008-12-23T19:51:00.003+01:00

Do gwiazdora zostało już mało czasu, ale jeżeli nie macie jeszcze pomysłu na prezent to warto to obejrzeć:

Nie ma to jak święta...

2008-12-21T14:37:00.011+01:00

(źródło: "101 Reykjavik")
te rodzinne spotkania, rozmowy... O czym myślisz przy wigilijnym stole? ;)

Szczęśliwie u mnie podczas świąt nie jest aż tak ekstremalnie. Zwykle w trudnych momentach ogarniam emocje dzięki wymianie spojrzeń, czy niezauważalnym szturchnięciom pod stołem, z kimś kto wiem, że rozumie mój ból. I jakoś udaje się przetrwać.

Za to teraz w domu codziennie, w każdej niemal minucie jestem poddawany wielu próbom cierpliwości. Otóż od tygodnia i przez kolejny miesiąc mieszka u nas babcia (ma skomplikowaną przeprowadzkę), która jest bardzo dobrą babcią, ale niestety delikatnie mówiąc jest dosyć trudna... Zwykle miałem ją ograniczoną ilość minut w tygodniu i widziałem, że to jest max. Teraz jest prawie non-stop i max został już dawno przekroczony. Wiem, że potrafię wytrzymać bardzo dużo, ale czuję, że bez odpowiedniego stężenia ginu we krwi może być ciężko... Ratunku!

Gąbka

2008-12-16T02:10:00.007+01:00

Byłem w łazience umyć ręce. Zauważyłem, że pojawiła się gąbka, której wcześniej nie widziałem. Przyjrzałem się pofalowanej powierzchni i pomyślałem, że ją lubię, bo przypomina wykres sin(x)*sin(y), a ja bardzo lubię sinusy.

Jakoś tak mam, że czasem zastanawiam się nad takimi pierdołami. Umyłem ręce i nie mogłem przestać myśleć o tej gąbce. Mógłbym przestać gdybym chciał, ale wcale nie chciałem. Potraktowałem to jako ćwiczenie. Zastanawiałem się czy da się jakoś parametrycznie opisać obrys gąbki. Miałem konkretny wzór w głowie oparty o sinusy, ale kiedy go wklepałem do komputera to się okazało, że wygląda mniej więcej podobnie, ale jednak inaczej. Próbowałem poprawić, ale wzory za bardzo się rozrosły i dałem sobie spokój. Mogłem użyć transformaty Fouriera, ale chciałem coś prostszego. Postanowiłem to ugryźć za pomocą okręgów. Okazało się, że fragmenty krzywej obrysu nieźle pasują do dużego okręgu i kilku mniejszych. Nie robiłem tego bardzo dokładnie, bo zapomniałem dokładnie wyprostować fotografię, ale coś tam widać.

Następnie zacząłem myśleć o tym jak najlepiej te gąbki ułożyć w mozaikę. Bo domyślam się, że ten kto wymyślał ten kształt chciał jak najefektywniej wykorzystać materiał, żeby było jak najmniej ścinek. Po chwili przyszła myśl, że mam strasznie nasrane...

Ale teraz uważam, że źle, że tak pomyślałem. Trzeba być ciekawym wszystkiego - nie ma nic złego w szukać wzorów, schematów... Przecież na tym polega inteligencja - na zauważaniu prawidłowości, a następnie dopasowaniu określonych wzorców i/lub zależności by przewidzieć co się stanie w przyszłości, jak wygląda to czego nie widać albo jak się coś lub ktoś zachowa przy danych warunkach oraz dlaczego coś jest jakie jest. Dobrze, jeżeli ma się nawyk korzystania z takiej umiejętności, a czasem można przypadkiem zauważyć coś przydatnego... Wiem, że wszyscy wiedzą, że inteligencja się przydaje, ale chodzi mi o to żeby nie bać się jej używać; żeby mieć nawyk myślenia.

Piszę to ponieważ przed chwilą zawstydziłem się przed samym sobą jaki jestem nerdy; bo zastanawiałem się nad czymś kompletnie nieprzydatnym, i ta matematyka. Skąd ten wstyd? Być może stąd, że poczułem się nerdem, a nerdów zwykle się szufladkuje i odsuwa na bok jako mało zdolnych do życia w społeczeństwie, wśród normalnych ludzi. W wielu przypadkach może i jest w tym trochę prawdy, ale takie odrzucenie tylko utrudnia tym mało zdolnym to życie i stopniowo podnosi poprzeczkę coraz wyżej. I potem taki gówniarz, który jest z czegoś tam zdolniejszy od innych woli się czasem nie przyznawać, bo jeszcze go wyśmieją. A wyśmianie graniczy z odrzuceniem - nikt tego nie lubi. W rezultacie nie rozwija się tak jakby mógł; bo to siara się zgłaszać, a niech ktoś jeszcze powie coś od siebie - samobójstwo, kaplica! I tak już w podstawówce większość zapamiętuje, żeby lepiej się nie wychylać poza normę. A jak ktoś jest poniżej poziomu innych to staje się to jego normą: jak dzieciak słabo wystartował z jakimś przedmiotem to duża szansa, że do końca będzie z niego słaby. Nie żeby był mniej pojętny od innych, po prostu się przyzwyczaja. Cała klasa się przyzwyczaja do tego, włączając w to nauczycieli. Nie wiem dlaczego tak jest, to raczej bardzo złożony problem, ale bardzo mnie niepokoi. Pamiętam, że z perspektywy ucznia to zupełnie inaczej wyglądało...

Ale teraz nie mam powodu, żeby przestać analizować mozaiki na podłodze w poczekalni u fryzjera, kombinować jak generować teksturę płaszcza tej laski, swoją drogą całkiem niezłej, obok której stałem w autobusie, a w przerwie między ćwiczeniami, popijając kawę zastanawiać się jak w czasie rzeczywistym wykreślić tor lotu ptaków w kluczu, który w całości wygląda jak wielki potwór kierujący się w stronę centrum, albo myśleć o zbożach targanych wiatrem jako o polu wektorowym, a leżąc w łóżku marzyć o procesie wymyślania jak o agregacji myśli wystrzeliwanych dzięki losowym, szumom nieprzesłoniętym przez myślenie albo dzięki myśleniu o czymś zupełnie innym (na przykład celowo szukając inspiracji).

Być może wszystkie te myśli to są bzdury, a w większości przypadków już na starcie robię fatalne błędy przez złe założenia wynikające z braku wiedzy, pominięcie istotnych szczegółów lub zwyczajny pośpiech... ale to wszystko nieważne, bo najważniejsza jest frajda, która temu towarzyszy.

Oczywiście jak ze wszystkim trzeba mieć umiar i uważać, żeby jednak nie przeholować, bo można skończyć jak ten świr, który czekał "żeby zawrzało", a następnie dmuchał siedem razy "żeby nie wrzało"... jednak, mimo iż zwykle tego nie robię, z sentymentu za czasami przedszkolnymi idąc po chodniku z kostki, od czas do czasu zastanowię się, czy aby dobrze idę.

Leather Keyboard

2008-12-15T03:43:00.005+01:00

Chcę taką na gwiazdkę!
Trochę droga ($548), ale możecie się zrzucić...

źródło: hackaday

81km x 81km

2008-12-14T03:46:00.007+01:00

Wspominałem kilka miesięcy temu o tym jak lubię patrzeć na wielkości w różnej skali. Dziś przeglądając internet myślałem dużo o ekologii, teorii globalnego ocieplenia, prawdziwym wpływie człowieka na środowisko, a potem o dramatycznie rosnącej populacji. Przypomniałem sobie wtedy sceny z filmu Soylent Green, w których człowiek dosłownie leżał na człowieku. Zacząłem się zastanawiać co by było gdyby ustawić wszystkich ludzi na ziemi jeden obok drugiego - dajmy każdemu człowiekowi kwadrat o boku długości 1m. Czyli 6,5mld ludzi zajmowałoby 6,5mld m² czyli 6500km². Okazuje się, że jest to powierzchnia kwadratu o boku ok. 81km - wszyscy ludzie na ziemi! Na obrazku widać jak mała to powierzchnia w porównaniu do Polski, Europy i dalej całej Ziemi. Chciałem też zaznaczyć mniejszy kwadrat jaki zajęli by wszyscy ludzie z Polski, ale wyszła mi powierzchnia mniejsza od piksela, dlatego sobie darowałem.

W rzeczywistości nie da się tak żyć - każdy człowiek potrzebuje więcej przestrzeni, poza tym przydałaby się przynajmniej czysta woda i jedzenie - na to potrzeba dużo więcej miejsca. Do tego nie jesteśmy jednym gatunkiem - są też rośliny i zwierzęta. Dlatego nie chcę tu wyciągać żadnych wniosków. Po prostu, niby zdawałem sobie z tego sprawę, ale po raz pierwszy widzę jak jest nas mało.

Wstępnie chciałem tu wylać tonę swoich przemyśleń na popularny temat teorii globalnego ocieplenia, ale zachowam argumenty na zimowe dyskusje przy grzanym piwie. Przytoczę tylko na koniec dobre spostrzeżenie:

If all the insects on earth disappeared, within 50 years all life on earth would disappear. If all humans disappeared, within 50 years all species would flourish as never before.

Nie wiem w jakim kontekście Jonas Salk to powiedział, bo sam znam to z wystąpienia Sir Ken Robinson na konferencji TED, ale świetnie pokazuje jak małe znaczenie mamy dla planety. A często mam wrażenie, że niektórzy zapomnieli, że Ziemia nie leży już w centrum wszechświata, ani nawet w centrum galaktyki (i bardzo dobrze, bo jest tam gigantyczna czarna dziura) i myślą, że rządzimy światem i wszystko od nas zależy. W pewnym sensie zależy, ale myślę, że gdzieś na poziomie przysłowiowego motyla, który może wywołać tajfun na drugiej półkuli. Myślę, że nawet jeżeli by taki motyl trzepotał skrzydłami z rozmysłem i w obliczonym z góry kierunku to szanse, że osiągnie zamierzony cel trzeba by mierzyć w skali kwantowej. Na szczęście w rzeczywistości żaden motyl nie jest na tyle ambitny by brać się za kontrole klimatu. Tylko niektórym ludziom się coś roi w tej materii, a tak naprawdę wiedzą o życiu mniej niż niejeden motyl.

Zresztą co tam globalne ocieplenie - jest dużo więcej zagrożeń dla ludzkości. Stawiam na to, że najprędzej sami się powybijamy. Mam wielką nadzieję, że tak nie będzie - lubię ludzi, oni chyba też nic do mnie nie mają... o ile krzywo nie patrzę, jestem podobnego wzrostu, hetero, w tym samym kolorze skóry i wierzę w tego samego boga, tak samo głosowałem i mam podobne zdanie. No i lepiej żebym nie był za bogaty, bo mnie nie będą lubić, ale też nie za biedny, bo wtedy nie będą się ze mną liczyć. I nie sąsiad, bo to z definicji odpada... Bardzo się cieszę, że mam dla siebie więcej niż 1m².

Dosyć bełkocenia, czas spać. Obliczenia są bardzo przybliżone, ale jeżeli zrobiłem jakiś fatalny błąd to bardzo proszę wytknąć mi to w komentarzu, a zaraz poprawię.

Mapę (podkład do rysunku) wziąłem z Wikipedii. Autorem mapy jest David Luizzo.

wii-sleep

2008-12-06T21:59:00.007+01:00

Przypadkiem trafiłem wczoraj na artykuł o Sleeptrackerze - zegarku, który śledzi fazy snu i ustala czas budzenia w optymalnym momencie. Zegarek ten wykrywa fazy na podstawie ruchliwości użytkownika. Fajny gadget.

I wtedy przypomniałem sobie, że mam wiimote, który ma akcelerometr, czyli właśnie wykrywacz ruchliwości. Chwyciłem za źródła, których używałem do liczenia pompek i przerobiłem je na monitor snów. Nic szczególnego, po prostu zapisuję czas i wskazania akcelerometru (tzn przyspieszenie w trzech osiach). Najwięcej problemów miałem z w miarę stabilnym montażem. Końcowy efekt widać na zdjęciu niżej. A do ciała przyczepiłem go tak jak na diagramie wyżej. Wybrałem klatę, ponieważ nigdy nie śpię na brzuchu (bo praktycznie go nie mam ;) ) i najmniej mi tam przeszkadzał. Do ciała przyczepiłem go oklejając się po prostu taśmą (zrywanie nie było przyjemne xD). Nie miałem problemów z okablowaniem, bo wiimote rozmawia z komputerem przez bluetooth.

Położyłem się spać ok. 2:00. Niestety nie mogłem się przyzwyczaić do taśmy, którą chyba za mocno się ścisnąłem, i zanim zasnąłem wierciłem się prawie godzinę. Ale w końcu się udało, a oto wyniki:

Wykres jest, w dużym przybliżeniu, w jednostkach przyspieszenia ziemskiego. Czyli 1 na zielonym wykresie oznacza, że leżałem na plecach, 1 na czerwonym, że na prawym boku, a 1 na fioletowym, że stałem na nogach. Kontroler był przyczepiony pod małym kątem i miałem pod głową dużą poduszkę - chyba dlatego w osi Y zawsze jest minimalna grawitacja.

Widać wyraźnie moje wiercenie na początku (jak się przyjrzeć o 2:15 widać jak przyspieszenie w Y bardzo skoczyło, bo poszedłem do toalety). Czerwony wykres to przyspieszenie w osi X - czyli jak bardzo byłem przekręcony. Widać, że zawsze oscyluje w okolicach 1 lub -1. 1 oznacza, że byłem na prawym boku, a -1 na lewym. Ani razu nie leżałem na brzuchu, ale ok. 7:45 położyłem się na plecach i leżałem tak do 9:00. Wtedy na chwilę się obudziłem, ale walnąłem się na prawym boku i przespałem jeszcze 15 min.

Widać też fazy spokoju oraz kiedy się ruszałem. Nie wiem ile da się z tych danych wyciągnąć, ale może da się określić, gdzie są przejścia do kolejnych faz snu. Potrzebuję jednak więcej danych i wiedzy na ten temat. Poza tym muszę poprawić jakość montażu wiimote-ciało, bo jest bardzo niewygodny i niewykluczone, że wpływał na sen.

Pierwszym zastosowaniem jakie przychodzi mi do głowy byłoby dodanie widgeta do bloga, dzięki któremu, wchodząc rano, z pracy, na mojego bloga moglibyście śledzić, na który bok się właśnie przewracam ;).

Poza tym chciałbym spróbować napisać program, który automatycznie wykryje w jakiej fazie jestem - wydaje się, że jakieś sieci neuronowe mogą się bardzo przydać. Wtedy mógłbym eksperymentować z wybudzaniem z REMu tak by lepiej pamiętać sny. Jednak głównym zastosowaniem by było budzenie w takim momencie żebym czuł się najbardziej wypoczęty - bo często nie tylko długość snu wpływa na uczucie wyspania, ale też moment, w którym się budzimy.

Co w procesorze piszczy

2008-11-20T00:28:00.006+01:00

Dawno temu, mimo iż byłem jeszcze młodym n00bem, szybko dowiedziałem się, jak bardzo pomocne jest czasem słyszeć, że twardy dysk właśnie pracuje. Można dzięki temu się dowiedzieć, że coś się dzieje. Po schemacie tego dźwięku można nawet się domyślić co się dzieje: swapuje, czy może coś skanuje katalogi? Zresztą nie bez powodu na obudowach umieszcza się kontrolkę od dysku (nawet w nowych laptopach). Podobnie z silnikiem w samochodzie. Słysząc wysokość dźwięku jego pracy wiem, w każdym momencie na jakich jestem obrotach i w zależności od tego co zaraz zrobię bez zastanowienia wiem czy zmieniać bieg, nacisnąć sprzęgło, czy dodać gazu. Czasem przeszkadza, ale kiedy go wcale nie słyszę (za głośna muzyka) to czuję się nieswojo i źle mi się jedzie.

Od kiedy mam nowy procesor w desktopie słyszę kiedy jest w pełni wykorzystywany, bo dopiero wtedy wentylator wchodzi na większe obroty i zaczyna być słyszalny. Wielokrotnie przydało mi się to podczas debugowania, ale po dokładniejsze informacje o użyciu procesora muszę uruchamiać monitor systemu i patrzeć na wykresy. Pomyślałem, że w takich sytuacjach fajnie by było słyszeć na jakich "obrotach" pracuje procesor. Zrobiłem przed chwilą prototyp takiego monitora. Kiedy procesor prawie nic nie robi częstotliwość dźwięku oscyluje w okolicach 200Hz, a kiedy przybywa mu pracy rośnie do maksymalnie 2200Hz (oczywiście można zmienić te progi). Poniżej demo programu - mało widać, ale wszystko słychać:

Doskonale słychać kiedy użycie wzrasta po kliknięciu na ikonę Firefoxa - na długo zanim coś się pojawia na ekranie. Albo kiedy zaczynam pisać w pasku adresu użycie wzrasta, bo Firefox wyszukuje podpowiedzi.

Z natury działania takiego monitora wskazuję on jak mocno był wykorzystany procesor w ostatniej sekundzie, a nie w trakcie aktualnej sekundy dlatego należy te dźwięki rozumieć jako lekko opóźnione.

Powinienem dać dolny próg, poniżej którego nic by nie było słychać. Fajnie by było też gdyby każdy rdzeń grał na innym kanale - na czterech głośnikach mogłoby to nieźle brzmieć... Może dało by się zagrać jakąś muzykę? ;) Poza tym jako dźwięku źródłowego użyłem sinusoidy, ale nic nie stoi na przeszkodzie żeby użyć dźwięku z maszyny która robi "ping". Albo jeszcze lepiej ludzkiego śpiewu... Możliwości są nieograniczone - zastosowania niekoniecznie... Taka sobie zabawka.

Kolorowe terminale

2008-11-05T15:25:00.005+01:00

Mam skłonności do otwierania sporej ilości okien terminali. Praca na wielu terminalach ma dużo zalet, ale czasem trudno się zorientować, na którym aktualnie jestem. Wczoraj właśnie przez pomieszanie okien miałem mały wypadek: odpaliłem rm -rf * na katalogu domowym - myślałem, że w tym terminalu jestem w zupełnie innym katalogu! Na szczęście konto użytkownika, na którym pracowałem miało jakieś półgodziny więc straty były minimalne.

Pomyślałem wtedy, że świetnie by było gdyby każde okno terminala miało inny kolor - łatwiej by było się zorientować gdzie jestem. Jak pomyślałem - tak zrobiłem. Napisałem mały skrypt w pythonie (którego treść jest widoczna w prawym górnym rogu załączonego obrazka) - powoduje uruchomienie xterma z tłem okna w jednym z ośmiu łatwo rozróżnialnych kolorów. Każde kolejne uruchomienie - kolejny kolor.

To pierwsze podejście - będę to ulepszał. Przy większych ilościach kolorów i ich odcieni konieczna może być zmiana kolorów fontów. Można by też zmieniać obramowanie okna. Fanie by też były gdyby zmodyfikować shella w ten sposób, że jak będzie uruchomiony przez użytkownika w większych uprawnieniach (root) to w tle uruchomi się muzyka podobna do tej z dreszczowców w momentach kiedy coś ma się wydarzyć - ku przestrodze! Świetnym by też było odpalanie skonfigurowanych dźwięków podczas zmiany katalogu. O tym myślałem już wcześniej w kontekście ulepszeń systemu pod kątem osób niewidomych - to by było tak jak ikony tyle, że dźwiękowe. Oczywiście działałoby to tylko podczas sesji interaktywnych. Myślę, że dało by się to zrobić niewielkim nakładem pracy przez drobne zmiany w shellu (pracuję w bashu).

Słoneczna wyspa na dziedzińcu WMiI

2008-10-30T13:24:00.006+01:00

Mozaika jest zbudowana z wnętrzności wiekowych stacji sunowskich. Nie wiem kto jest za nią odpowiedzialny, ale pojawiła się znienacka i jestem nią zachwycony! Zdjęcia średnio mi wyszły - ze względu na liczbę szczegółów dużo lepiej wygląda na żywo. Jak się patrzy na nią z góry sprawa wrażenie bardziej wypukłej niż jest w rzeczywistości, a układy na płytach wyglądają jak miniaturowe wieżowce. Ze względu na tworzywo, z którego jest zbudowana przypomina mi projekt Motherboard walls, ale nasza wyspa bardziej mi się podoba. Gdyby tak jeszcze zamiast trawnika były układy scalone to by dopiero było... ;)

indeks ekstra

2008-10-25T01:52:00.004+02:00

Często kiedy czytam książkę w pdfie drukuję spis treści albo indeks - szczególnie gdy w dokumencie nie ma wbudowanych zakładek. Oczywiście nie ma to sensu przy książkach na normalne tematy, ale przy wszelkiego rodzaju poradnikach czy grubych podręcznikach indeks ekstra jest jak znalazł. Można to traktować jak drugi monitor, na którym ciągle mam wyświetloną listę odnośników do stron - bardzo tani, lekki i bezprzewodowy monitor. Dodatkowo przy odpowiednich stronach można robić notatki normalnym pisadłem albo podkreślać markerem ważniejsze rozdziały.

Oczywiście najlepiej mieć wydrukowaną całą książkę, ale nie zawsze się opłaca; poza tym myślę o tych biednych drzewach... Nawet gdy już mamy fizyczną książkę, szczególnie taką o dużych gabarytach, to zawsze przyda się dodatkowa kopia indeksu niespięta z samą książką, by umożliwić szybkie się po niej poruszanie. Zamiast trzymać palec gdzieś na końcu książki podczas gdy trzeba zajrzeć w kilka miejsc, w których szukane hasło występuje lepiej mieć wszystko na osobnej kartce i tylko spoglądać na nią by ustalić kolejny cel w przerzucaniu stron.

Może nie zawsze się to sprawdzi, ale dla mnie gdy idzie o pdfy od lat działa świetnie. Jedyny problem jest taki, że kilka kartek na biurku łatwo zgubić, ale zawsze można dodrukować kolejne.

hanger hack

2008-10-24T00:38:00.003+02:00

Absolutnie genialna konstrukcja mojej matki. Nie wiem jak dawno temu to wymyśliła, ale obserwuję to od kilku lat i nigdy nie spadło. Na pierwszy rzut oka wygląda bardzo niestabilnie - wydaje się, że główny wieszak powinien się zsunąć. Jednak dzięki ubraniom powieszonym na wieszakach podrzędnych (zwykle tylko jedno ubranie na wierzchołku) tarcie głównego wieszaka o kaloryfer jest wystarczające by wszystko utrzymać. Im cięższe ubranie tym tarcie większe. Gdy tego dotknąć konstrukcja okazuje się bardzo stabilna - spokojnie wystarczy na utrzymanie jeansów!

La Vieille dame et les pigeons

2008-10-19T04:22:00.004+02:00

Jakieś 10 lat temu widziałem na C+ doskonały francuski film animowany o babie, gołębiach i facecie. Nigdy wcześniej nie widziałem takiej animacji! Tak mi się to podobało, że do dzisiaj pamiętam jak to oglądałem, że było już ciemno, że nikogo nie było w domu i siedziałem na podłodze (bo spadłem z krzesła) - a widziałem to tylko raz. Problem w tym, że nie zapamiętałem tytułu. Kilka razy próbowałem to znaleźć, w tym całkiem niedawno, ale bez skutku (źle szukałem).

Dziś przebijając się przez Wikipedię przypadkiem trafiłem na artykuł na temat Sylvaina Chometa - świetnego francuskiego animatora, który jest odpowiedzialny za Trio z Belleville. Kiedy zobaczyłem, że jego pierwszym filmem był "The Old Lady and the Pigeons" od razu wiedziałem, że to musi być to! Nareszcie miałem tytuł, a kilka sekund później link do filmu. Taki prosty tytuł - nie wiem jak mogłem tego wcześniej nie znaleźć! Każdy kto ma 20 minut, lubi dobrą animację, trio, paryż, ale nie ma pewności co do gołębi, musi to zobaczyć!

Pasażer

2008-10-19T00:22:00.002+02:00

półgodzinne okrążenie po okolicy zrobionego w celu wyrwania się z domu i obejrzenia jesieni za miastem. żadnego post-processingu - po prostu jedna klatka co 0.6 sekundy. co do montażu aparatu to znowu przydał się mój zapas taśmy klejącej.
Muzyka: Koop - Relaxin' At Club Fusion

gromada: dogardłowce

2008-10-06T01:37:00.003+02:00

zupełnie o tym zapomniałem - już dawno miałem to wrzucić. jest to luźna kontynuacja wątku potworów biurowych. no to dobranoc

kompaktowe wycinanki

2008-10-06T00:03:00.005+02:00

tego pac-mana zrobiłem ponad rok temu:

Cały czas huśta się swobodnie nad moim biurkiem, ale wielokrotnie przyjął razy od zatrzaskującego się okna i nie jest w najlepszej formie. Podejrzewam nawet, że mógł już odejść. Być może właśnie dlatego zaświtał mi przed chwilą w głowie ten anioł:

- nie mogłem nie poświęcić minuty na wykonanie go. Widać wyraźnie, że wypłynął bezpośrednio z pac-mana, bo fizycznie jest jego dokładnym odbiciem chociaż wnętrze widoczne jest tylko oczami duszy... Amy, tend to the widow pacman.

Na marginesie to pacman powstał przy udziale równań różniczkowych, za to anioł jest efektem ubocznym rozważań algebraicznych.

Say "mudkip"!

2008-09-28T20:19:00.007+02:00

Paski do przewijania na touchpadzie

2008-09-24T01:01:00.004+02:00

Brzegi touchpada spełniają funkcję rolki - przewijania pionowego i poziomego. Czasem czułem, że gdy kładę palec na touchpada, nie patrząc na niego, ale nie trafiam na krawędź, a chcę przewinąć ekran to potrzebuję chwili żeby dobić do krawędzi i upewnić się, że jestem już na pewno w obszarze przewijania. Poza tym gdy chcę użyć tej funkcji staram się od razu trafić palcem tak żeby jednak poczuć krawędź i być pewnym, że zadziała od razu tak jak tego oczekuję. Ten proces trwa ułamki sekund, ale mimo wszystko trochę dekoncentruje.

Żeby temu zaradzić przylepiłem dziś do touchpada dwa cienkie paski taśmy klejącej wzdłuż krawędzi strefy przewijania. Dzięki temu kiedy kładę tam palec to lewą stroną palca wyraźnie czuję śliskość taśmy, a lewo-centralnym obszarem opuszka daje się wyczuć krawędź taśmy, która określa dodatkowo kierunek przewijania i prowadzi palec w małej dolince określonej przez taśmę i krawędź samego touchpada. Nie przeszkadza to wcale w wygodzie używania touchpada i nie zmniejsza jego dokładności, a scroll świetnie działa nawet gdy palec fizycznie styka się tylko z taśmą.

Może paski powinny być cieńsze - wtedy lepiej by się komponowały z drobnymi czerwonymi akcentami na reszcie obudowy, ale myślę, że wtedy taśma mogłaby szybko się odkleić.

Do przewijania używam głównie trackpointa trzymając środkowy klawisz, ale to głównie pod linuxem - nie podoba mi się niestety działanie tej funkcji pod windowsem i tam czasem używam w tym celu właśnie touchpada.
---
Testuję teraz też użycie małych pasków taśmy na klawiszach klawiatury - ma to spełniać funkcję podobną do kresek na klawiszach ze znakami "F", "J" i "5", ale dotyczy większej ilości klawiszy i pozwala identyfikować je na podstawie ułożonego na nich lekko wypukłego wzoru. Widziałem kiedyś przeźroczyste naklejki z alfabetem Braille'a na zwykłą klawiaturę, które spełniły by rolę, ale chcę coś prostszego. Ma to nie przeszkadzać w długodystansowym pisaniu i nie wymagać specjalnie uczenia się tych symboli na pamięć. Te z lewej części klawiatury mogą powtarzać się po skrajnie prawej stronie, bo jest ich mało (za to są łatwe do zidentyfikowania).

Mam nadzieję, że z czasem przyzwyczaję się do niektórych symboli na tyle, że gdy położę palce na klawiaturze, to będę od razu wiedział jakie jest moje rzeczywiste na niej położenie, podczas gdy normalnie potrzebowałbym znaleźć jakiś wyraźnych sąsiadów (spacja, tab, shift, alty, enter, F, J, eFy, itepe). Dotyczy to tylko sytuacji, w których nie zamierzam układać rąk do dłuższego pisania, jest ciemno i/lub jestem w niestandardowej pozycji albo klawiatura jest słabo dostępna. Obecnie w takich sytuacjach zdarza się, że wklepię coś zupełnie bezsensu, orientuję się, że co jest grane, muszę to skasować to co napisałem, czasem nawet spojrzeć na klawiaturę żeby zobaczyć się gdzie jestem i napisać to co chciałem jeszcze raz. Nie jest tajemnicą, że można czasem znaleźć w ten sposób strony, na które inaczej nigdy by się nie trafiło, ale to już inna historia...

Zakaz gry w piłkę

2008-09-23T17:27:00.005+02:00

Ciągle się słyszy, że teraz dzieci są inne niż kiedyś; bez wyobraźni, siedzą w domu i wcinają chipsy, a wszystko to przez te komputery i internet. Ale niedawno z zaciekawieniem obserwowałem jak sytuacja rozwija się na placu zabaw przy moim domu. Na początku lata dzieci zaczęły organizować mecze. Pewnego dnia wszedłem do kuchni i szczęka mi opadła jak zobaczyłem usypane z piasku linie i małego sędziego, który wlepiał żółte kartki. Nawet to uwieczniłem:

Następnego dnia był chyba jakiś ważny mecz, bo ludzie sterczeli w oknach i z zaciekawieniem i emocjami obserwowali grę jakby to były prawdziwe mistrzostwa! Trochę mi się to kojarzyło ze zdjęciami z afryki, gdzie dzieci biegają po piasku kopiąc piłkę zrobioną ze szmat. Nie chodzi mi o beznadziejny wygląd bloku w tle, ale o siłę dziecięcej wyobraźni i przystosowanie się do każdych warunków.

Dziś rano wszedłem do kuchni, wyjrzałem przez okno na plac zabaw i o to co zobaczyłem:

Typowe; zamiast naprawić zepsutą od dawna huśtawkę ktoś zadał sobie tyle trudu, żeby zorganizować nie jeden, a dwa zakazy gry w piłkę... Gratulacje dla pomysłodawcy.

wiide angle - c.d.

2008-09-23T02:41:00.005+02:00

Kupiłem nowy wizjer, ale niestety działa to wszystko bardzo cienko, bo w tym jest za dużo odblasków na obudowie, co gubi wiimota - niestey dawali tylko złote i srebrne. Poza tym jest aż za bardzo szerokokątny - niestety prawie wszystkie teraz takie robią (jeden zdawał się ok, ale był potwornie drogi), a wszędzie poza centrum pola widzenia potwornie niedokładny - "optyka" chyba w całości jest z plastiku!:(

Poza tym zaczynam mieć wątpliwości czy kierunek wskazywania może rzeczywiście być łatwo kojarzony z oddzielnymi kartami. Może ich ułożenie jest złe? A może ich krawędzie powinny być grube? Nie wiem na razie. Próbowałem połączyć klawisze na klawiaturze z odpowiednimi kartami w grze i od razu da się tego używać. Dlatego coraz bardziej czuję, że nie zajdę tu z wiilotem za daleko...

Chcę jeszcze spróbować zaprzęgnąć wiimote do gry w pary tak jak się go używa w formie kierownicy i zaznaczać karty obracając nim jak na obrazku powyżej. Obawiam się jednak, że bez patrzenia nie da się wiele kart w takim kole rozróżnić. Być może nawet sam model jest dobry, ale zamiast akceleratorów można po prostu użyć do tego rolki w myszce, a każdej z kart przypisać odpowiednią nutę, literę czy coś podobnego.

Szerokokątny wiimote

2008-09-22T02:32:00.009+02:00

Robię teraz prostą grę w pary (zwana też "pamięć"; szukanie par kart), w którą można grać nie patrząc na ekran. Domyślnie ma to być gra dla niewidomych. Do sterowania grą służy wiimote - po prostu steruję nim niewidocznym kursorem. Wygląda to tak, że siedzę na krześle dwa metry od biurka i macham wiilotem w powietrzu. Kiedy wjeżdżam na kolejną kartę słyszę odgłos. Odkryte karty wydają trochę inny odgłos. Kiedy wjeżdżam na krawędź gry słyszę kolejny dźwięk. Każda karta po odkryciu ma wydawać jakiś charakterystyczny odgłos (może to będzie muzyka?). Chodzi o znalezienie par kart brzmiących tak samo.

Miałem nadzieję, że jak będę wskazywał wiilotem jakieś miejsce w powietrzu to nawet mając zamknięte oczy będę wiedział co to za miejsce. Niestety po pierwszych testach z polem zaledwie dwunastu kart (4x3) okazało się, że łatwo się pogubić - po prostu po chwili nie wiedziałem już właściwie w jakim kierunku wskazuję dopóki nie dobiłem do brzegu, ale wtedy też nie wiedziałem na jakiej jestem wysokości. Podejrzewam, że jest w tym, że wiimote ma bardzo wąski kąt patrzenia (obejmuje tylko 45 stopni).

Postanowiłem temu zaradzić przyczepiając do wiimote wizjer (który od czasu gdy go znalazłem ciągle mi się do czegoś przydaje!). Najpierw udało mi się określić dokładne położenie sensora, a potem sięgnąłem do moich bogatych zasobów taśmy klejącej, która mi została po oblepieniu drukarki ;). W takim setupie działa to dużo lepiej. Niestety wizjer ma w kilku miejscach rysy na soczewce przez co kursor czasem niekontrolowanie przeskakuje. Muszę też podłączyć więcej diod, bo przez ten wizjer są gorzej widziane (są mniejsze). Dlatego do kolejnej wizyty w OBI zawieszam projekt, ale myślę, że będzie z tego coś ciekawego.

Chcę też dodać to, że w zależności od kierunku wskazywania, odgłosy będą się przesuwały na odpowiednią słuchawkę i będą zmieniały swoją wysokość (analogicznie do programu vOICe). Chcę też spróbować innych gier - szczególnie myślę o klonie ponga i prostych wyścigach. Z innych spraw myślę o zrobieniu managera plików dla niewidomych też sterowanego wiimote i z użyciem jakiegoś prostego syntezatora. Mam wrażenie, że to trochę głupi pomysł i lepiej w roli kontrolera takiego programu sprawowałaby się po prostu klawiatura, ale chcę spróbować - może być fajne. Swoją drogą nie widziałem żeby dało się przypisać do plików dźwięki tak samo jak daje się przypisać ikony (może słabo szukałem?).

fantazyjne dialogi

2008-09-17T06:15:00.000+02:00

Nie mogę zasnąć. Umysł mam jasny jak za dnia. Kiedy zamykam oczy myśli wędrują w historie i dialogi, które mogłyby się wydarzyć, ale raczej na pewno się nie wydarzą. Zawsze zaczyna się niewinnie od hipotetycznej sytuacji, a potem rozwija się w drzewo możliwości typu "co by było gdyby". Kolejne myśli dzieją się same. Myślę głównie o przebiegu hipotetycznych rozmów z różnymi ludźmi na najdziwniejsze tematy. Niektóre takie rozmowy to coś jak przygotowanie na trudne sytuacje - jakby na wszelki wypadek. Coś jakby symulacja scenariusza, analogiczna do tych używanych przez astronautów czy pilotów myśliwców tylko sprowadzona na arenę kontaktów międzyludzkich. Tylko, że to samo się wymyśla.

Pierwszy taki "dialog" jaki pamiętam wymyśliłem jak miałem jakieś 3-4 lata. Pewno wcześniej już gadałem do siebie, ale ten konkrentny pamiętam dosyć wyraźnie. Bawiłem się z siostrą - ja miałem jakąś resorówkę, ona coś tam robiła z barbie. Jednak jako 5 lat starsza siostra jej zabawa pewno była dużo bardziej wyszukana od mojej i w pewnym momencie zasugerowała, że może bym się tak sam pobawił? Na początku nie byłem tym zachwycony jednak postanowiłem spróbować. Usiadłem w innym pokoju z kilkoma zabawkami i nie wiedziałem co dalej robić! Pomyślałem coś w stylu: "Jak to sam bawić? Co właściwie mam robić?"... Żeby było ciekawie postanowiłem wymyślić jakieś postacie, było ich chyba trzech dorosłych. Zacząłem sobie po cichu mówić co oni po kolei mówią. Nie byłem włączony w rozmowę. To było raczej coś takiego, jak dziecko obserwuje rozmowę dorosłych. Pamiętam, że ich rozmowa słabo się kleiła i długo się tak nie bawiłem, ale te same postacie wyobrażałem sobie później wielokrotnie w różnych zabawach. Potem na szczęście poszedłem do przedszkola.

Wracając do samych wymyślonych dialogów to rodzą się z prostych myśli wyobrażeń w które angażuję się na tyle, że dopiero po dłuższym czasie orientuję się, że poprowadzę cały dialog w jakieś bezsensowne sytuacje. Chyba każdy tak ma - prawda? To dzieje się samo - coś jak wnioskowanie. Jest myśl, od której krok po kroku wyciąga się kolejne, a z nich coraz to nowe i bardziej oddalone od pierwotnej. Oczywiście po drodze popełnia się wiele drobnych błędów, które powodują, że ląduje się w fantazyjnym świecie, jeżeli nie fałszu to przynajmniej kosmicznego nieprawdopodobieństwa. I tak często uderzam się niemal po twarzy kiedy nagle orientuję się w jakim idiotycznym punkcie stoi wymyślona fantazja. I w ogóle po co o tym myślę? Obawiam się tylko tego, że niektóre drobne emocje, które wtedy odczuwam wpływają na to jak działam w prawdziwym świecie w rzeczywistych sytuacjach.

Czasami wydaje się, że podobną mechanikę mają niektóre sny. Tylko wtedy nie ma zwykle świadomości, która może się wtrącić i przypomnieć, że to nie naprawdę.

Ostatnio mam całkiem normalne sny, podobne właśnie do tych dialogów, ale są one zadziwiająco zrównoważone - przynajmniej te które po obudzeniu pamiętam. Rozmawiam o różnych rzeczach, o których raczej nie będę rozmawiał w prawdziwym świecie. Zwykle jestem 1 na 1 z różnymi znajomymi, nieznajomymi, uczonymi czy nawet moimi egzaminatorami (ile to już razy zdawałem u nich niezdane egzaminy!)... na złość nie zdarzają się supermodelki - z drugiej strony to by było straszne marnotrawstwo snu tak z nimi rozmawiać. Często śnią mi się różne warianty rozmów na te same tematy. Zastanawiam się czy to nie jest przypadkiem mechanizm obronny mechanizmu przed kumulowaniem się w głowie zbyt wielu niewiadomych? Tzn. umysł produkuje dla mnie filmy tłumaczące rzeczywistość - dające jakieś tam odpowiedzi na trapiące pytania tylko po to żeby wypełnić luki - przecież cały czas to robi, tłumacząc co widzę i co jest tam gdzie nic nie widzę, gdzie i kim jestem i dlaczego siedzę tu o 6:30 pisząc posta (którego być może rano będę musiał skasować, bo jak zobaczę co wyprodukowałem to ze wstydem uzmysłowię sobie, że ktoś mógł już to przeczytać! tak jak posty poimprezowe, ale z nich chyba już się wyleczyłem;) na chwilę dogoniłem czoło potoku nocnych rozważań i może uda mi się zasnąć... branoc

2008-09-11T13:46:00.003+02:00

Takie miałem wczoraj skojarzenie jak siedziałem u dentysty... To po prawej to "Wojna Światów". Tak jak film, moja wizyta w gabinecie dobrze się skończyła, chociaż momenty były ;)

Two-tap

2008-09-07T21:26:00.004+02:00

"Two-tap" - tak nazwałem ten system, bo wprowadzenie każdego znaku wymaga dokładnie dwóch kliknięć (a nie jak w multi-tap 1, 2, 3 lub więcej).

Cyfry ustawiłem tak żeby drugie kliknięcie odpowiadało cyfrze na klawiaturze (poza zerem, które jest podwójnym kliknięciem "2"). Litery są tak rozłożone, że w każdym boksie jest wycinek alfabetu (co ułatwia naukę), a boksy ustawione są w kierunku przeciwnym do wskazówek zegara. Samogłoski są w "rogach" (poza "y", ale może to zmienie) i tak jak zero wymagają podwójnego kliknięcia (są najszybsze; np. litera "a" to "11", "e" to "44"). Dodatkowo Enter to "99". Spacja jest osobna i wymaga jednego kliknięcia "0" - tak jak typowa spacja w nokiach. Spółgłoski są tak umieszczone żeby zmaksymalizować użycie obydwu kciuków i żeby dało się je wklikać możliwie szybko (np. żeby wprowadzić "t" klikam prawym kciukiem "6", a potem lewym "4" - dzięki takiemu umieszczeniu mogę lewy kciuk przygotować jednocześnie z prawym i dwa niby osobne kliknięcia stają się pojedynczym symbolem: względnym rozmieszczeniem kciuków). Wyjątkiem jest "w". Na zdjęciu "n" jest umieszczone wbrew zasady, bardzo niewygodnie i już to poprawiłem. Pozostałe znaki - a dostępne są wszystkie znaki z klawiatury - rozmieszczone są w miarę możliwości wygodnie. Najmniej wygodne, na razie wolne pozycje być może wykorzystam na specjalne funkcje lub "znaki narodowe".. Duże litery są włączane i (półautomatycznie) wyłączane tak jak w multi-tap czy T9.

Najwięcej wątpliwości mam z umieszczeniem nawiasów, z których każdy rodzaj jest często używany podczas programowania. Niemal wszystkie są rozmieszczone z jakimś pomysłem w głowie: przy każdym mam na uwadze to, że jest nawias otwierający i odpowiadający mu zamykający - staram się rozmieszczać je tak by z jednej strony sekwencje ich wklikiwania były podobne i łatwe do zapamiętania, a z drugiej strony, żeby się nie myliły. Myślę, że w praktyce wyjdzie dopiero, które warianty są znośne. Najbardziej lubię zwykłe nawiasy - sekwencje "12" i "21" są symetryczne jak same symbole i ich rola, ale mogą się mylić.

Generalnie ponieważ testowałem na razie różne rozkłady to nie nauczyłem się, żadnego dostatecznie dobrze (co chwile wprowadzałem zmiany). Ten na zdjęciu to aktualny stan i po używaniu go ok. 30 min tekst pisałem na oko równie szybko jak multi-tapem, z którego korzystam od lat (zamiennie z T9). W przypadku tekstów programów lub źródeł html two-tap jest bez porównania szybszy, bo wprowadzanie większości "specjalnych" znaków, a w szczególności nawiasów, wymaga tylko dwóch kliknięć w porównaniu do bardzo wielu (niepewnych) ruchów, które trzeba wykonać przy multi-tapie.

Edytora jednak ciągle nie udostępniam, bo nie jestem z niego zadowolony. Co prawda wszystko zdaje się działać, ale jest bardzo nieoptymalny i sporo mu brakuje; w szczególności nie ma zawijania wierszy (jest tylko poziomy scroll podążający za kursorem), a na tak małym ekranie według mnie to jest konieczność. Co prawda jest już dosyć wygodny copy, cut, paste, go-to, find, ale ciągle niewygodnie mi się porusza po tekście. Są też niedociągnięcia przy rysowaniu.

Jeżeli ktoś ma pomysły co by tu zmienić/poprawić... będę wdzięczny za wszelkie sugestie.

---
UPDATE: Ależ tu było błędów ort.! Podziękowania dla Anki za zwrócenie uwagi. Nie wiem dlaczego mi ich nie podkreśliło jak pisałem :/...
Przy okazji to: Tak, wieeem... wcale nie mam dysortografii, nic takiego nie istnieje - po prostu jestem leniwy, za mało czytam i się nie staram - jaaaasne - dzięki za pomoc i zrozumienie, so long and thanks for all the fish

edytor do kodowania na fonie

2008-09-04T03:43:00.006+02:00

[Wstęp jest długawy - to jak w edytorze działa wprowadzanie tekstu jest w czwartym akapicie od końca.]

Zawsze interesowały mnie różne niekonwencjonalne metody interakcji z komputerem - szczególnie gdy z góry narzucono pewne ograniczenia. Dużo ciekawych eksperymentów w tym polu robi Ken Perlin (ten od Perlin noise) - szczególnie jeżeli chodzi o wprowadzanie tekstu.

Jakieś pół roku temu próbowałem opracować metodę dla jednej ręki, która spoczywa na klawiaturze (siedem klawiszy + plus dwa do ekstra funkcji) silnie inspirując się właśnie metodami Perlina. Nie podobało mi się w jego systemach to, że podczas ich używania czuje się dużą niepewność. Być może to kwestia treningu? Spróbowałem to wtedy obejść i chyba mi udało, ale do niczego mi się nie przydało, dlatego projekt rzuciłem.

Kiedy kupiłem nowy telefon i okazało się, że można na nim odpalać skrypty w pythonie zapragnąłem móc pisać programy na samej komórce. Niestety multi-tap, a tym bardziej T9 się do tego nie nadają. Dodatkowo jest problem z wcięciami... nie mówiąc o wszelkich znakach "specjalnych" ukrytych pod *. Tak postanowiłem sięgnąć do mojej metody i napisać w pythonie edytor z wprowadzaniem tekstu wcześniej próbowaną przeze mnie metodą. I wtedy przypomniała mi się przypowieść ("The Zen of Programming", Geoffrey James, 1988):

"Curse these personal computers!" cried the novice in anger, "To make them do anything I must use three or even four editing programs. This is truly intolerable!"
The master programmer stared at the novice. "And what would you do to remedy this state of affairs?" he asked.
The novice thought for a moment. "I will design a new editing program," he said, "a program that will replace all these others."
Suddenly the master struck the novice on the side of his head.
"What did you do that for?" exclaimed the surprised novice.
"I have no wish to learn another editing program," said the master.
And suddenly the novice was enlightened.

Niestety nie udało mi się zaprzęgnąć gotowych narzędzi do mojego celu i uznałem, że jednak szybciej napiszę cały edytor od zera...

Na diagramie mniej więcej jawi się jak to działa. Na ekranie wyświetlona jest aktualna mapa klawiatury. Jeżeli chcę napisać literę "r" to naciskam kolejno "61": 6-wybiera minimapę, a potem 1-wybiera z minimapy literę "r". Żeby napisać "foo(x)" klikam "475757316737". Po każdym kliknięciu mam reakcję na ekranie w postaci zaznaczenia minimapy na podpowiedzi lub wstukania litery. W każdej chwili można przesuwać kursor, czy przejść do trybu zaznaczania tekstu gdzie można kopiować, wycinać lub robić grupowe wcięcia. Jest też kilka skrótów niezaznaczonych na diagramie (np. duże litery to standardowe "#")

Jak widać jeszcze wielu pól nie wykorzystałem. Chcę trochę zmienić klawiaturę tak by zmaksymalizować użycie obydwu rąk, a zminimalizować sytuację gdy muszę jednym palcem kliknąć dwa klawisze leżące blisko siebie, bo to zdaje się najwolniejsze na małej klawiaturze.

Narazie edytor jest w takim stanie, że nie ma jeszcze menu "File" i nie ma jak zapisywać czy ładować pliki, ale najważniejsze funkcje edycji działają. Niestety jest to mój pierwszy program w symbianowym pythonie i źródło ma fatalną strukturę... ale nie o to chodzi. Jak trochę go potestuję i okaże się dobry na pewno wrzucę źródła. Najfajniejsze jest to, że będę mógł edytować źródła tego edytora tym samym edytorem na telefonie :))). Z power ficzerów można by dodać parsowanie edytowanego źródła na żywo i możliwość wprowadzania jak w T9, ale ze zgadywaniem w kontekście tego źródła i importów - wiem, że prędzej kupię sobie fon z pełną klawiaturą niż to zrobię, ale zawsze można pomarzyć.

Jedna ważna sprawa: kiedyś rozejrzałem się po sieci w poszukiwaniu metod wprowadzania tekstu na komórkach i jest tak ogromna ich ilość, że nie zdziwiłbym się wcale gdyby ktoś coś takiego już wcześniej opatentował kilka lat wcześniej i nie ma w tym nic nowego. Po prostu chcę mieć rozsądny edytor na komórce - tyle.

deskscape formation

2008-09-02T20:37:00.003+02:00

Przez ostatnie dwa miesiące specjalnie zaprogramowana kamera internetowa robiła kilkanaście zdjęć mojego biurka dziennie...

jaaasne...

Blog Day 2008

2008-08-31T14:47:00.005+02:00

Zgodnie z zasadami wrzucam 5 blogów:

Toruń Daily Photo - Foto blog prowadzony przez Anglika, który mieszka w Toruniu. Blog chwilowo nieczynny, bo Glenn wyjechał na wakacje, ale w roku szkolnym (jest nauczycielem angielskiego) wrzuca zdjęcia codziennie; poza tym blog już jest duży i jest co oglądać. Chociaż całe życie mieszkam w Toruniu o wielu miejscach dowiedziałem się właśnie z tego bloga.
Little People - Po prostu mali ludzie; Projekt artystyczny - trzeba zobaczyć!
I Love Typography - tytuł mówi sam za siebie - obszerny blog dla wielbicieli typografii
Design Milk - Blog zajmujący się szeroko pojętym designem; Jest bardzo popularny, dlatego dorzucam jeszcze Fubiz (różne wersje językowe dostępne w lewym-górnym rogu).
Dictionary Evangelist - Erin McKean jest leksykografem. Po raz pierwszy poznałem ją oglądając 15-minutówkę na TED (jest też godzinny wykład na google). Erin prowadzi jeszcze kilka blogów dostępnych z jej profilu.

One hundred push ups

2008-08-30T22:34:00.002+02:00

Jakiś czas temu dzięki dyskusji na slashdot.org na temat "How Do Geeks Exercise?" trafiłem na stronę hundredpushups.com. Dostępny jest tam 6-tygodniowy program ćwiczeń mających na celu przygotowanie do zrobienia 100 pompek. Program jest podobno przygotowany dla każdego - niezależnie od płci, wieku i tego ile pompek robi. Na początku jest test na podstawie którego określa się poziom trudności. Program jest podzielony na tygodnie - każdy na 3 dni, w które robi się ćwiczenia. W razie problemów można zawsze powtarzać tydzień i zmniejszyć poziom trudności. Po niektórych tygodniach są dodatkowe testy. Sam właściciel strony (nie jest autorem programu) przyznaje, że musiał powtarzać jeden tydzień.

Próbowałem już nie raz samodzielnie dojść do setki, ale nie miałem żadnej metody - po prostu dzień w dzień robiłem ile się da. Tym sposobem doszedłem do 80, ale potem jakoś mi się odechciewało i przestawałem robić jakiekolwiek ćwiczenia... brak motywacji?

Teraz korzystam z programu i czuję, że idzie mi świetnie. Staram się poza tym jeszcze dodatkowo ćwiczyć żeby wzmocnić ciało. Jestem teraz dokładnie w połowie programu. Do końca czwartego tygodnia jest zwiększanie siły. Potem odstępy czasowe między poziomami maleją, a w ostatnim tygodniu jest dwa razy więcej poziomów i bardzo krótkie przerwy. Ale im dalej jestem i im więcej pompek robię czuję, że setka jest jak najbardziej osiągalna. Ba! Już nawet ustaliłem kolejne wyzwania! ;) Ale tymczasem wiem, że najważniejsze to stopniowo podnosić poprzeczkę i dokładnie zaliczać kolejne poziomy...

To kto podejmie wyzwanie? Wystarczy zainwestować około 30min tygodniowo. Nawet jeżeli nie uda się zrobić setki to satysfakcja gwarantowana, bo na pewno po przejściu programu będzie się robić więcej pompek niż kiedykolwiek wcześniej i zawsze można spróbować jeszcze raz!

Blog Day 2008 (w niedzielę)

2008-08-27T20:27:00.004+02:00

Czym jest BlogDay?

BlogDay został stworzony w wierze, że blogerzy powinni mieć jeden taki dzień kiedy będą mogli poznać innych blogerów z innych krajów i innych kręgów zainteresowań. Tego dnia blogerzy polecają swoim czytelnikom inne blogi.

Co się dzieje w BlogDay?

Przez jeden dzień - 31 sierpnia - blogerzy z całego świata publikują notkę polecającą 5 innych blogów, najlepiej gdy są to blogi o innej tematyce, z innej kultury. Tego dnia czytelnicy bloga, będą krążyć po sieci i odkrywać nowe, nieznane blogi ciesząc się z odkrycia nowych ciekaych blogów i blogerów.

Music and Life - Alan Watts

2008-08-22T10:18:00.000+02:00

taki se kupiłem

2008-08-21T12:43:00.004+02:00

po pięciu latach użerania się z siemensem m55, postanowiłem się przesiąść na coś porządniejszego... najbardziej się ciesze z wifi i aparatu (nareszcie bede wrzucał foty na bloggera i pewno częsciej na blipa). mam tylko nadzieję, że koledzy z bydgoskiego nie czytają tego bloga...
wygląda prosto, ale ma wszystko czego potrzebuję: można na nim oglądać filmy z youtuba i mpeg4, odpalić google maps czy nawet grać w quaka - i jest przy tym jest bardzo mały. tylko vima mi brakuje, ale pewno port zaraz się gdzieś znajdzie... ;)
---
UPDATE: mam Frozen Bubble na telefonie! to znaczy, że teraz już nic wiecej nie potrzebuje...

biurko

2008-08-20T02:32:00.005+02:00

pokaż mi swoje biurko, a powiem ci kim jesteś... około 200 postów temu wyglądało to bardzo podobnie. kto pierwszy znajdzie 10 różnic? wielu rzeczy nawet nie ruszyłem z miejsca. tylko większy bałagan się zrobił... - ciekawe, że o moim życiu mógłbym powiedzieć dokładnie to samo!

summertime

2008-08-13T03:18:00.004+02:00

krótki klip z wczorajszej wyprawy rowerowej po okolicznych lasach. nie wiele sie w nim dzieje, ale sciezka dzwiekowa robi klimat (Les Baxter & Bas Sheva - Despair II)...

letnia kąpiel

2008-08-12T15:17:00.002+02:00

wyłączyli nam na kilka dni ciepłą wodę - remontują jakieś rury... Żeby przygotować sobie chociaż letnią kąpiel przy minimalnej ilości wody w wannie muszę przez 20min gotować wodę... może i nie doceniam tego, że mam chociaż czystą, zimną wodę prosto z kranu, ale ja jestem bardzo przywyknięty do ciepłych kąpieli!

Czytałem gdzieś, że na stacji kosmicznej mają zwykle odwrotny problem: prawie cała woda jest ciepła... w ogóle tam mają przechlapane, bo obieg wody na stacji jest zamknięty i odzyskują nawet wodę z moczu - chyba jednak nie mogę narzekać.

chełmno

2008-08-11T02:44:00.000+02:00

miasto niedaleko torunia; rodzinny wypad w celu zwiedzenia

prawie jak fachowiec...

2008-08-10T02:22:00.002+02:00

taki to fachowiec parkiet nam robił, że musiałem po nim poprawiać...
ale przyznaje, że robota niefajna, bo bez maski ze smrodu nie idzie oddychać, a w masce brakuje powietrza.

2008-08-08T15:49:00.001+02:00

[źródło]

summer leisure

2008-08-03T00:03:00.006+02:00

(towarzyszą mi płyty tsc00[1-3] i czasem zavoloka)

cierpiadło

2008-07-29T04:52:00.003+02:00

kilkadziesiąt zgniecionych kartek papieru A4 XEROX sklejonych taśmą z OBI

pocztówka ze stolycy

2008-07-28T17:05:00.001+02:00

twarz z m...

2008-07-25T02:01:00.011+02:00

wszyscy chyba znaja twarz z marsa... Ale czy widzieliscie twarz z masła?

wiem... to juz nawet nie jest zabawne. Po prostu chcialem pokazac czym moze sie skonczyc wycieczka do kuchni o 1:30 w nocy... Wszyscy zawsze mi powtarzali zebym nie jadl po 22 - teraz wiem dlaczego!

troche sie inspirowalem logiem umk:

papier + nożyczki = woda!

2008-07-17T16:47:00.003+02:00

Wymyśliłem wczoraj nowy sposób otrzymywania wody z drewna. Do otrzymania atomów wodoru i tlenu użyłem technologii komputerowej oraz zwykłego noża i nożyczek. Wycinanie zajeło mi sporo czasu, ale to tylko koncept i wszystko można oczywiscie zautomatyzować. Na poniższym schemacie pokazuję jak wygląda cały proces:

A tutaj dowód na to, że to działa:

---
UWAGA:
Gdyby ktoś z was próbował tej metody to trzeba pamiętać, że wodór i tlen w takiej postaci są bardzo łatwo palne! Cały proces wymaga sporo cierpliwości, ale cierpliwość to pierwsza cnota, jaką zdobywa młody alchemik... Najważniejsze jest mieszanie pod koniec. Na filmie tego nie widać, bo przyciąłem, ale trwa to ok. 2 min. - trzeba bowiem wytrząść wszystkie gazy które jeszcze się kryją w zatomizowanym papierze. Pod koniec, należy koniecznie przefiltrować otrzymaną wodę żeby usunąć ewentualne zanieczyszczenia. Ostatni krok można powtórzyć kilka razy, ale już jedno filtrowanie wystarczy, żeby woda była pitna.

rakieta

2008-07-15T15:13:00.004+02:00

Jak miałem ok. 3 lata za sprawa tego znaczka poznałem słowo "rakieta". Później ojciec dał mi kilkanaście rosyjskich znaczków z satelitami i kosmonautami. I wtedy zapragnąłem podróży do ZSRR, bo myślałem, że tam w nocy lata pełno rakiet!

Z czasem wytłumaczono mi, że lepiej dla mnie żebym nie chciał jechać do ZSRR... a szkoda! Może bym został kosmonautą?

hp 5550 full color

2008-07-14T17:10:00.007+02:00

niemal w kazdym punkcie brakowalo mi kolorow. wstepnie chcialem je dobierac tak zeby pasowaly, ale szybko okazalo sie, ze czesto nie mam wyjscia i jest tylko jeden kolor, ktory nie koliduje z sąsiednimi. jednoczesnie musialem uwazac na to by nie bylo za duzo bialego i czarnego... Probowalem gdzies kupic inne kolory, ale z nietypowych dostalem tylko brązowy i fioletowy - dlatego wszystko wyglada troche jak dekoracja jarmarku w dzień odpustu. Za to sam uklad tasmy udalo mi sie zachowac dokladnie taki jak planowalem. Wszystko zajelo mi kilka wieczorow - dluzej niz myslalem, za to zuzylem tylko ok. 50m tasmy - polowe mniej niz sie spodziewalem.

wnioski i obserwacje

2008-07-12T03:06:00.002+02:00

- na piechote doszedlem do domu duzo szybciej (40 minut) niz autobus w ogóle dojechalby na plac teatralny
- szedlem tylko 15 minut dłuzej niz nocny autobus przebywający podobną trasę
- nie spotkałem ani jednego radiowozu
- nie spotkałem ani jednego żula
- minąłem dwóch gości w podobnej sytacji jak ja
- ze wszystkich rewirów najmniej bezpiecznie czułem się u siebie - na rubinkowie
- The Knife i The Dining Rooms idealnie nadaje sie na wieczorny spacer
- nawet się nie zmeczylem
- spalilem cale piwo ktore wczesnie wypilem
- jestem glodny
- dobranoc

WMiI 3D

2008-07-10T21:42:00.006+02:00

W zeszłym tygodniu postanowiłem przenieść budynek mojego wydziału do Google Earth.

Nigdy wcześniej się w to nie bawiłem, więc na rozgrzewkę przeniosłem dom mojej babci i siostry. Wszystko poszło dosyć gładko, bo miałem rzut domu w skali.

Niestety nie miałem planów budynku WMiI, dlatego wszystkie wymiary musiałem uzyskać samodzielnie. Zrobiłem w tym celu ok. 150 zdjęć. Korzystając z kilku różnych programów i kalkulatora udało mi się ze sporą dokładnością (mam nadzieję) wszystko policzyć. Tak naprawdę samo modelowanie przy tym liczeniu to była pestka. Na podstawie tych zdjęć przygotowałem też tekstury (jest ich ok. 60). Część narysowałem całkowicie ręcznie, bo nie wszystkie zdjęcia się nadawały - poza tym przed wydziałem są drzewa które rzucały cienie i brzydko to wyglądało.

Ogólnie całość wygląda nieskomplikowanie - myślałem, że zrobię to w ciągu dnia - w rzeczywistości zajęło kilka dni (w zasadzie wieczorów). Oczywiście dałoby się to zrobić w ciągu kilku godzin, ale wyglądałoby dużo gorzej. Cała ta praca przełożyła się też na bardzo mały rozmiar pliku z budynkiem (tylko ok. 100kB; widziałem dużo prostsze, które zajmują po kilka MB).

Nie wiem jak to wygląda z umieszczeniem budynku w samym Google Earth i kiedy się pojawi - model musi przejść kontrolę jakości. Widziałem kilka Toruńskich budynków, ale żaden nie pojawia się jeszcze na mapie jeżeli się go nie ściągnie - być może czekają na więcej budynków w okolicy.

Narazie mój model można ściągnąć z 3d Warehouse: po wejściu na stronę trzeba kliknąć Google Earth pod Pobierz. Oczywiście trzeba wcześniej mieć zainstalowany Google Earth (wersja nie młodsza niż 4).

Btw. to był mój pierwszy kontakt z Google Sketchup. Używałem już wcześniej kilku programów do modelowania, ale wszystkie były nastawione na modelowanie artystyczne. Muszę przyznać, że zostałem bardzo mile zaskoczony - wyobrażam sobie, że programy do CAD są jeszcze lepsze w dokładnym projektowaniu budynków - świetna sprawa; muszę kiedyś spróbować...

Następny model: mieszkachata.

u Miha

2008-07-06T01:25:00.007+02:00

Relacja z sobotniego garden/jezioro party:

I na koniec pożegnalna pocztówa:

Kolorowe oczy

2008-07-05T01:54:00.008+02:00

Czy tez tak macie, ze oczy - a dokładnie białka - aktorów w czarno-białych filmach wydają się zawierać troche koloru? Bo czasem wydaje mi sie, ze sa żółtawe - tak jak prawdziwe oczy. Po raz pierwszy zwrócilem uwage na to w filmie Pleasentville, ale uznałem, że to pewno zamierzony efekt, bo wdzieranie się koloru w czarno-biały świat bylo tam głównym tematem. Później jednak zauwazylem to w innych bezbarwnych filmach. Pomyślałem, ze jest to niskobudżetowa forma odświeżania starych produkcji - przez pokolorowanie samych oczu. Ale wróciłem wówczas do Pleasentville i wrzuciłem kilka kadrów do programu graficznego gdzie mogłem to dokładnie sprawdzić: okazało się, że nie ma w tych oczach ani grama koloru.

Nie we wszystkich filmach to widzę - czasami sytuacja zmienia się w zależności od ujęcia i aktora, ale iluzja, chociaż niewielka, jest bardzo silna - nawet gdy sprawdzę dokładnie jaki kolor mają dane oczy to ciągle to widzę po swojemu.

Nie od dziś wiadomo, że ogromna wiekszosc tego co wydaje nam sie, ze widzimy jest wyprodukowe przez nas samych. Czasem mam wrazenie, ze widze troche wiecej, ze jestem bardziej swiadomy tego co mnie otacza. Ale i tak nie jestem w stanie powiedzieć co to wszystko tak naprawdę znaczy - czuję, że nic nie daje się zdefiniować, bo wszystko jest urojeniem - czasem w to wierzę. Nie chcę być zle zrozumiany: uwielbiam rzeczywistość i co chwila mnie zachwyca - po prostu szkoda mi, ze nie jestem w stanie nic na jej temat powiedziec: nawet oczy maja inny kolor (w tym konkretnym przypadku moze byc jednak na odwrot: przeciez prawdziwy swiat nie jest czarno-bialy, a jestem przyzwyczajony do tego, ze oczy są żółtawe więc mózg wmawia mi, że muszą takie być chociaż film jest bezbarwny).

2008-07-01T21:43:00.000+02:00

6 677 563 921 x 50

2008-06-30T00:40:00.012+02:00

Bardzo lubię patrzeć na liczby w różnej skali. Weźmy taki czas. W codziennym życiu patrzymy zwykle na czas w skali logarytmicznej, co jest bardzo praktyczniejsze, ale nie pozwala zobaczyć ile tak naprawdę to jest godzina, tydzień, rok, wiek...

Gdyby spojrzeć na to co było 10 lat temu to wydaje się dawno temu, ale nie tak dawno jak druga wojna światowa, która w porównaniu do tego wybuchła bardzo dawno temu. Wtedy odkrycie ameryki wydaje się bardzo bardzo dawno (dla Amerykanów dorzucam jeszcze "bardzo bardzo"). Jednak w porównaniu z 2000 lat od narodzin Chrystusa to wcale nie tak dawno. Ale czym jest 2000 lat w porównaniu z 10000 lat od początków rolnictwa? Niewyobrażalne jak świat się od tych czasów zmienił! W tym momencie fajnie spojrzeć na przeciętne 70 lat życia człowieka - od niemowlęcia do starca. Ale 10000 lat to wcale nie tak dużo w porównaniu z ok. 250000 lat od początków Homo sapiens - co jest niczym w porównaniu z 2500000 lat od Homo habilis. W tej skali epoka lodowcowa była przed chwilą, a odległość od roku wynalezienia żarówki do dzisiaj jest na osi czasu ledwo dostrzegalna pod lupą... Oczywiście te 3 miliony lat są tylko kropką jeżeli będziemy patrzeć na lata panowania dinozaurów co znowu jest tylko małym odcinkiem w porównaniu z czasem od początków życia na ziemi czy jeszcze dalej od początków układu słonecznego (4.6mld lat), w którego sercu jest gwiazda, która powstała z popiołow gwiazd pierwszej generacji... a od początku wszechświata mineło ponad 13,7 mld lat temu... Chyba pod koniec za dużo przeskoczyłem, ale jasnym jest, że ostatniego stulecia próżno teraz szukać nawet pod mikroskopem.

Do tego wszystkiego jesteśmy tylko niebieską kropką niewidoczną w świetle słońca, które jest tylko dosyć bladą gwiazdą na peryferiach dosyć przeciętnej galaktyki spiralnej - jednej ze dziesiątek (setek?) miliardów i w tej skali ziemia i ci wszyscy ludzie są po prostu tak jakby ich nie było.

Jednak oglądając filckrvision.com uświadomiłem sobie, że w tym całym myśleniu o skali zapominam o tym jacy to ludzie są różni i w jakich ciekawych miejsca mieszkają, a co najważniejsze wszyscy żyją JEDNOCZEŚNIE - NARAZ - W TEJ CHWILI. Każdy jako człowiek i jak każdy człowiek patrzy na świat przez pryzmat swojej głowy, z własnego punktu widzenia - świat każdego jest inny. (banał - nie?) Ale aktualnie jest na ziemi około 6,7mld ludzi. Powiedzmy, że każdy żyje 50 lat. Gdyby tak oglądać życie każdego kolejnego człowieka to zajęłoby to 325mld lat czyli ponad 20x więcej niż to jak długo istnieje wszechświat, a jak starałem się pokazać wyżej jest to i tak nieporównywalnie więcej niż historia człowieka. 350 000 000 000 lat! A mówię tylko o ludziach żyjących w tej chwili! Nie wspominam o tych którzy umarli czy nawet o zwierzętach, których jest dużo więcej...

Hurra! Okazuje się, że świat jest jednak dużo ciekawszym fraktalem niż mi się wcześniej wydawało i a życie wcale nie jest tak beznadziejnie krótkie - whoop whoop whoop whoop whoop!

biurowy potwór

2008-06-29T00:48:00.008+02:00

Klipsy do papieru zawsze były dla mnie trochę przerażające dlatego kupuje tylko te najmniejsze. Mój rysunek chyba wyjaśni to najlepiej:

Chociaż muszę przyznać, że klipsy potrafią budzić też całkiem nie straszne, a nawet dosyć zabawne skojarzenia - jak na przykład to:

(źródło ostatniej fotografii)
niestety jest to klipsa stan niestabilny

Turbo

2008-06-19T14:26:00.005+02:00

Przez komentarz do pewnego wykopu trafilem na strone kolekcjonerów turbo. Kiedy to zobaczyłem pół dzieciństwa przeleciało mi przed oczami. Zaraz w głowie pojawiły się ten wspaniały zapach i smak - który trwał przez jakąś minute rzucia, ale co to był za smak! A wokół gumy zawinięty był przesiąknięty jej zapachem szeleszczący obrazek samochodu. Za moich czasów w gumach były numery 20-120. Obrazki 1-20 bardzo trudno było zdobyć, ale w końcu miałem wszystkie od 1 do 120 :). Nastepnie pojawiła się plotka, że gumy są rakotwórcze i zacząłem kupować cos innego - mozliwe, ze mniej zdrowego.. (Rok 1990 to był przecież poczatek chipsów z prawdziwego zdarzenia!)

Starając się wstrzelić we właściwe okno czasowe (koniec lat '80) oraz z okazji lata za oknem proponuję następujący podkład muzyczny:

oko z tyłu głowy

2008-06-18T02:45:00.003+02:00

oglądam właśnie eraserhead lyncha i przypomnial mi sie serial (film?) dla młodzieży, ktory lecial chyba w niedziele po teleranku. Mieszkał tam na strychu taki facet z okiem z tyłu głowy - trochę się bałem tego oka, ale pamietam, ze sam serial lubilem. Wie ktoś może co to było? Nie pamietam żadnych szczegółów poza tym okiem.

---
Update (2009-02-09 02:03): Chodziło mi chyba o ten serial: "Spuk von draussen". Jest nawet fan page.

Dotarłem dzięki google: forum.

List do von Neumanna

2008-06-17T18:33:00.004+02:00

[źródło]
(dla niezorientowanych: John von Neumann to był bardzo mądry inżynier, chemik, fizyk, matematyk i informatyk. Nobla nie dostał, ale jego wkład spokojnie można go porównywać z Einsteinem - zresztą przez długi czas pracowali prawie drzwi w drzwi.)

da Vinci z bloku obok też kibicuje!

2008-06-08T05:12:00.001+02:00

Kung Fu Song

2008-05-13T02:17:00.002+02:00

---
A tego skubańca to sie kurna bałem:

Majstersztyk horroru dziecięcego!

Days of Being Wild

2008-04-22T11:57:00.006+02:00

Tak to już jest kiedy w środku nocy człowiek staję się sentymentalny i postanawiam skręcić dokładnie taką maszynę jaka mu towarzyszyłą 10 lat temu. Po tym jak zebrałem wszystkie potrzebne części i przygotowałem oprogramowanie zacząłem oglądać stare dema scenowe i słuchać modułów... Nalepsze jest to, że wszystkie części działają - te dzisiejsze komputery jakoś bardziej się psują...

Konkurs!

2008-04-18T23:58:00.006+02:00

W życiu każdego człowieka przychodzi taki dzień, że kończy mu się miejsce na pulpicie. Zostało mi jeszcze miejsce na 11 ikonek. Nie wiem co się stanie kiedy 11 plików później spróbuję coś jeszcze dodać... oczywiście pierwsza rzeczą, która przychodzi na myśl jest koniec świata, ale jakoś nie chce mi się w to wierzyć. Przewiduje, że mój komputer stanie się po prostu maszyną read-only. Zobaczymy...

Tymczasem mam jeszcze miejsce na 11 plików i muszę to miejsce dobrze wykorzystać! Może to być ostatnie 11 plików w moim życiu jakie będę mogł zapisać... Na pewno musi się tam znaleźć trochę dobrej muzyki, jakiś film żebym się nie nudził i przydałyby się też jakiś dobre zdjęcia... Dlatego ogłaszam konkurs na zdjęcie, które powinienem trzymać na pulpicie. Propozycje zdjęć kandydatów w dowolnej ilości proszę składać na mojego maila (w temacie proszę napisać "konkurs"). Wybiorę jedno zdjęcie. Zwycięzca (którego wyłonię za tydzień) otrzyma w nagrodę pistolet na przyssawki i 300 bandyckich dolarów!

Barrel

2008-04-15T02:58:00.004+02:00

Each man has his own destiny. (Vito Corleone)

a kapelusza nie oddam!

Time is Tight

2008-04-03T23:46:00.001+02:00

to jest prawie tak dobre jak Hypnotoad!!!

najlepszego!

2008-03-23T00:27:00.003+01:00

(jajo 2.0 beta)

---
update: dostałem dziś od Baranka takie oto życzenia:

Ile równań niezależnych,
ile jest szeregów zbieżnych,
ile całek niewłaściwych,
ile na płaszczyźnie krzywych,
ile funkcji kwadratowych,
co nie mają miejsc zerowych,
ile krzywe mają siecznych,
ile jest układów sprzecznych,
ile różnych jest symetrii,
ile twierdzeń w geometrii,
ile przestrzeń ma wektorów,
co nie tworzą pustych zbiorów,
tyle szczęścia i radości
w Twoim domu niech zagości.

Ubaw po pachy. Pozdrowienia dla Baranka

pompkii

2008-03-11T03:30:00.007+01:00

Kilka dni temu kupiłem sobie wiimote. To jest niezwykła zabawka i jak na swoje (ogromne!) mozliwosci bardzo tania. Domyślnie służy do grania na wii, ale nie po to ją kupiłem Nie będę pisał co potrafi - można poczytać w sieci. (W skrócie: akcelerometr +/-3g x/y/z, śledzenie 4 blobów w podczerwieni przy 1024x768 100Hz oraz 4 niebieskie diody ;P rozmawia przez bluetooth)
Dopiero dziś znalazlem trochę czasu żeby się tym pobawic i tak dla próby na początek postanowiłem napisać coś bardzo prostego, żeby tylko spróbować z tym pogadać z PC. Wszystko poszło bardzo gładko, a o to co przed chwilą skleciłem: program do zliczania pompek. W ekstremalnych punktach z komputera wydobywaja się dodatkowe efekty dzwiekowe sygnalizujące zaliczenie części pomki. Na filmiku wszystko krok po kroku:

Nie ma to zbyt wielu zastosowań praktycznych - taka tylko próba, sprawdzenie pomysłu... oczywiście, że jest wii-fit, ale nie o to tu chodzi.
można by jeszcze dodać odliczanie na początku, potem głos zliczający pompki oraz statystyki szybkości i głębokości pompek oraz statystyki dzienne...

#2037

2008-03-07T01:23:00.002+01:00

k on i c a mi n olt a

2008-02-21T21:12:00.004+01:00

ok... skonczylem juz naprawiać ten aparat. zabieram sie teraz za składanie tylko nie wiem, gdzie się podłączało kabelek od przesłony - pamięta ktoś?

a może ktoś chce kupić matryce ze stabilizacją mechaniczną w zestawie - prawie nówka - pół darmo (tylko troche przyrdzewiała)

a może lampa błyskowa? trzeba tylko jakoś wyjąć z niej sól która się osadziła za szybką tam gdzie błyska...

wyświetlacz lcd to chyba nawet działa - tylko obudowa zardzewiała. fajny jest - na pralke se przykleje!

2008-02-16T17:10:00.006+01:00

Śniło mi się dziś, że z uk latał turystyczny statek kosmiczny i za 100$ można się było wybrać na oglądanie słońca z bliska. To była cała kasa jaką akurat miałem, ale jak już polecieliśmy to nie żałowałem - co za widoki!

Obudziłem się o 7 rano i okazało się, że na komputerze zapętlił się film popularno-naukowy, w którym dyskutowano przyszłe podróże po układzie słonecznym. Dziś sobie puszcze coś ciekawszego... ;P i zobaczę czy mi się przyśni!

--- Update 2008-02-18:
Kolejnej nocy miałem sen z serii o lataniu. Każdy sen w którym latam jest, w pewnym stopniu, kontynuacja poprzedniego. Kilka lat temu nauczyłem się unosić w powietrzu - teraz potrafię już polecieć na 1km i lądować przy całkiem dużych prędkościach, ale nie zawsze mi wychodzi i wtedy muszę podchodzić do lądowania drugi raz. W ostatnim śnie latałem po Malborku i rozpracowywałem tam jakąś sektę (co chyba było głównym tematem snu, ale latanie było ciekawsze). Kiedy zbliżam się do ścian budynków i drzew to myślę szybciej - wydaje mi się, że czas zwalnia - dzięki temu nie miałem jeszcze żadnej kraksy. Czasami tylko muszę odbić się od przeskody nogami. Przy lądowaniu jest inaczej - wtedy muszę przestać myśleć, zaufać instynktowi i samo się dzieje - gdy się nie udaje to po prostu wybijam do góry, robię pętle, nawrót i jeszcze raz - wtedy lecę już wolniej i się udaje.

syscall(SYS_exit, EXIT_FAILURE);

2008-02-15T13:03:00.001+01:00

Klocek lego ma 50 lat

2008-01-28T18:42:00.000+01:00

a ok. 21 lat temu dostalem moj pierwszy zestaw:

jak zaczalem sie bawic tak skonczylem w pod koniec sierpnia 1995 kiedy (nareszcie!!!) dostalem pierwszy wlasny komputer. Chociaz od roku napalam sie na kupno kontrolera lego (ma programowalny arm7) z serwomotorami i czujnikami (mozna to potem oprogramowac z komputera za pomoca bluetootha) - czyli wszystko to co dzieci takie jak ja lubia najbardziej. do tego mozna kupic akcelerometry, czujniki żyroskopowe i kompas - mam pomysl jak to wykozystac w magisterce. szkoda tylko, ze shop.lego.com nie wysyla zakupow do Polski (najlepiej ze specjalna znizka dla biednych polskich studentow)..
---
pamietam jaki kazdy z tych klockow na obrazku byl w dotyku; super wspomnienia

dzięki mieszko!

2008-01-18T12:38:00.000+01:00

Przed chwilą na wykładzie prowadzący powiedział zdanie: "Ta funkcja to tak naprawdę zlepione parabole.". Przez kolejne 5 minut nie mogłem sie skupić na wykładzie, bo jedyne co mi chodziło po głowie to: "parabole tańczą, tańczą, tańczą...". Nie chce wskazywać palcem, ale to Mieszko zaraził mój umysł tym wirusem. Nie mogę go jednak winić, bo sam jest nosicielem, a wirus roznosi się sam.

nowa obsesja

2008-01-11T01:11:00.000+01:00

od dziś zdjemuje skorke w jednym kawalku